Yesterday Once More...

[nathanielnong]

ในปีต่อมา Walt Disney ทำหนังเรื่อง Hercules มาโกยตังค์จากผู้บริโภค  soundtrack จากหนังเรื่องนี้ร้องโดยนักร้องดังในยุคนั้นคือ Michael Bolton



ชื่อ MB นี้จู่ ๆ ก็โผล่ออกมาจากลำโพงวิทยุในปลายยุค 80s  ทุกคลื่นเพลงฝรั่งพร้อมใจกันเปิดผลงานของเธอ









ทุก single ที่วิทยุเปิดล้วนเป็นเพลงแนว ballad ทั้งนั้น  ในยุคนั้นมี MV กันแล้ว  ทุกครั้งที่เห็น MB ร้องเพลง  จะอดคิดไม่ได้ว่า  รูปร่างเธอแสนจะกำยำ  ทำไมร้องแต่เพลงเนิบนาบ  ไม่เคยเห็น MV ที่เธอร้องเพลงเฮ้ว ๆ สมกับหุ่นเธอเลย

ผมละนึกสงสัยมานานว่าเธอเป็นใครมาจากไหน  เธอโผล่เข้ามาอย่างโครมครามอยู่ชั่วเวลาหนึ่งแล้วก็หายลับไป  จนกระทั่งถึงยุค อตน. ผมถึงหาข้อมูลได้ว่า  เธออยู่ในวงการเพลงมาก่อนหน้านี้นานแล้ว  ตอนนั้นเป็นนักร้องนำของวงประเภท rock  ชื่อ Blackjack (ไม่เคยได้ยินเพลงของพวกเขามาก่อน)





หลังจากหนัง Hercules  เพลงจาก soundtrack หนังในปีต่อ ๆ มา มาจากเสียงของนักร้องรุ่นหลัง ๆ  ซึ่งผมไม่สนใจ  เพลงดังหรือไม่ดังก็ไม่รู้เพราะเลิกติดตามไปแล้ว  อีกทั้งผีเพลงเริ่มเบื่อที่จะสิงผมแล้ว  ก็จะสรุปมาถึงตรงนี้

[nathanielnong]

เพลง How am I supposed to live without you ที่ Michael Bolton ร้องไปเมื่อวาน  เป็นผลงานที่เธอร่วมแต่ง  เพลงที่เธอร้องนี้ไม่ใช่ฉบับใหม่เอี่ยม  ก่อนหน้านี้ราว 5-6 ปี  เพลงนี้ดังระดับหนึ่งในบ้านเราจากเสียงของ Laura Branigan



เพลงดังของ LB เข้ามาออกอากาศในบ้านเราในปีก่อนหน้า  เพลงนี้ดังมาก  ดังทั้ง 2 ฝั่งฟ้า

(ใช่มั้ยล่ะ)


เธอยังมีเพลงดังต่อ ๆ มาอีก 





และเพลงนี้ที่น่าจะถูกใจบรรดาดีเจ  เพราะเปิดให้ฟังบ่อยพอ ๆ กับเพลง Gloria



นี่คือเพลงที่เปิดประตูโลกทางอาชีพนักร้องให้กับเธอ  มันเป็น single แรกใน album ที่มีเพลง Gloria

[nathanielnong]

วิทยุเปิดทุกเพลงของนักร้อง 3 คนนี้

Michael Johnson







(เพลงนี้ดังมาก ๆ ในบ้านเรา  แต่ผมดูในตาราง billboard แล้ว  เพลงนี้ไม่เข้าอันดับใด ๆ เลย  แสดงว่าดีเจบ้านเรา ‘หู’ แหลมเช่นเคย)


Kenny Nolan เอาเพลงแนว ballad ที่เพราะจับใจมาฝาก 3 เพลง  2 เพลงแรกเปิดกันทั่วทุกคลื่นเพลงฝรั่ง  เพลงที่ 2 ที่ดังในอันดับ Billboard น้อยกว่าแต่กลับดังมากกว่าในบ้านเรา  ถึงขนาดมีเชื้อพระวงศ์พระองค์หนึ่งนำไปขับร้องแล้วอัดลง VDO ให้พวกเราดูและฟัง ส่วนเพลงที่ 3 ไม่ดังเลยทั้งบ้านเขาและบ้านเรา  แต่ดังในใจผม  แล้ววันหนึ่งเพลงพวกนี้ก็หายไป  ผมตามหาให้ควั่ก  มาได้ยินอีกครั้งในยุค อตน.  แต่เพลงที่ 3 นี่  แม้ในยุค อตน. ก็ยังหาไม่ได้  ต้องรอต่อมาอีกนานเลยละ

[nathanielnong]

เพลงดังมาจากฝั่งอังกฤษ...

วง Korgis กับเพลงที่ผมฟังในตอนนั้นรู้สึกหดหู่  เป็นเพลงโปรดของเพื่อนสาวสมัยเรียน หมา’ลัย  รู้จักเพลงนี้เพราะเธอพร่ำพรรณาให้ฟัง



วง Ace (เพิ่งรู้ว่าเป็นวงจากอังกฤษ  เพลงของพวกเขาให้ความรู้สึกไปทางอเมริกันนะ)



M กับเพลงแนว new wave ในยุคแรก ๆ  และดังมาก



วง The Real Thing (นี่ก็เพิ่งรู้ว่ามาจากอังกฤษ)



วง Lindisfarne (เพราะมาก  ขอเตือน)



วง Simon Dupree & the Big Sound (คำว่า หว่ออ้ายหนี่ นี่จำได้ไม่ลืม  ...เพลงฝรั่ง  ทำไมมีภาษาจีนวะ...  ความคิดของผมในตอนนั้น)



วง The English Congregation



3 เพลงหลังนี่  เพิ่งมารู้ชื่อวงในยุค อตน.

[nathanielnong]

Rosanne Cash เป็นลูกสาวของ Johnny Cash  ศิลปิน country ระดับตำนาน  วิทยุบ้านเราเปิดเพลงของ RC  หลังจากที่เธอเข้าวงการมาแล้วไม่นาน  มี 3 เพลง  เพลงแรกดังที่สุดในอันดับเพลง pop  มันเป็นเพลง crossover  เพลงที่ 2 ดังเฉพาะในอันดับเพลง country  และในใจผม  วิทยุเปิดให้ฟังเพราะมันรวมอยู่ในแผ่นเสียงเดียวกันกับเพลงดังเพลงที่ว่า  ผมมารู้ตอนซื้อแผ่นเสียงของเธอ  และดีใจสุดขีด  ส่วนเพลงที่ 3 มาทีหลัง  2 เพลงแรกได้ยินทางคลื่นที่เปิดเพลง country  ผมฟังประจำตอนเช้าก่อนออกไปทำงาน  ดีเจเป็นผู้หญิง (น่าทึ่งนะ)



(เพราะชอบเพลงนี้มาก  เลยจำรายละเอียดได้ว่า  ได้ยินครั้งแรกในช่วงหน้าหนาว  กำลังแต่งตัวไปทำงาน  ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีเลย (6 – 6.30 โมง) พอได้ยินเพลงนี้ครั้งใด  ความรู้สึกเย็น ๆ เหงา ๆ มันโชยเข้ามา  ผมชอบเสียงกีต้าร์เป็นห้วง ๆ  เผลอ ๆ มันก็ก้องเข้ามาในหัว)





ต่อยอดจาก album แรกของเธอ



ผมดีใจมากและอยากขอบคุณดีเจสาวคนนั้นรวมถึงโชคที่นำผมมาพบเพลงนี้  มันเพราะและซึ้งสุดขีด  ถึงขนาดวิ่งไปร้านแผ่นเสียงเจ้าประจำเพื่อฝากให้เขาสั่งซื้อแผ่นเสียงให้ผม  เพราะบ้านเราไม่มีขาย

Charly McClain



ต่อยอด

[nathanielnong]

ยังมีศิลปินหญิงแนว country ที่แม้ไม่มีเพลงดังในอันดับเพลง pop  แต่บางคลื่นวิทยุก็ยังนำมาเปิดให้ผมฟัง  ไม่รู้มีมากแค่ไหน  แต่ที่เอามานำเสนอนี้เป็นเพลงที่ผมประทับใจ

Reba McEntire นี่อยู่ในระดับราชินี country เลยละ  แต่เพลงของเธอรอดออกมาจากลำโพงวิทยุให้ได้ยินเพียงเดียว



ต่อยอดด้วยเพลงจาก album รวมเพลงฮิด





ราชินี country อีกคนคือ Barbara Mandrell





เสียงผู้ชายในตอนท้ายเพลงคือ George Jones 



GJ เป็นราชาเพลง country  ในขณะที่เธอมีเพลงดังบนอันดับเพลง country เกิน 100  แต่ไม่มีเพลงไหน ‘crossover’ มาดังมาฝั่งเพลง pop  เลย  เป็น country ขนานแท้  วิทยุไม่เคยเปิดเพลงของเธอ  แต่นานมาแล้วเคยดู สารคดี เกี่ยวกับเพลง country  ในนั้นเสนอเพลงจากเสียงร้องของเธออยู่เพลงหนึ่ง  ผมว่าฟังแล้วเพราะจริง ๆ โดยเฉพาะครึ่งหลัง ลองฟังดู

[nathanielnong]

เมื่อไม่นานมานี้เอ่ยถึงวง Kiss  เป็นวงเล่นเพลงแนว rock หนัก ๆ  รู้สึกจะมีสมาชิกตายไปบ้างแล้ว  ผมไม่เคยสนใจเพลงของพวกเขาเลย  มันหนักหูเกินไป  แต่มันเป็นฟันเฟืองชิ้นหนึ่งที่ทำให้นาฬิกา Yesterday once more ของผมทำงาน  อีกทั้งรูปลักษณ์ของพวกเขาโดดเด่นมาก  หนังสือ Starpics และหนังสือเพลง 3 หัว  ลงรูปของพวกเขาเป็นประจำ  จากเหตุผลที่ว่าทำให้ผมไม่เคยลืมพวกเขา
  
ผมไม่รู้ว่าวิทยุเปิดเพลงอะไรของพวกเขาบ้าง  แต่มีอยู่ 2 เพลงที่ดังมาก (มารู้ทีหลังว่าเป็นเพราะมันดังบน billboard ระดับแผ่นเสียงทองคำทั้งคู่)  แต่ไม่ติดหูพอที่จะจำทำนองได้  รู้แต่ว่าเพลงหนึ่งเร็วอีกเพลงหนึ่งช้า





รูปลักษณ์ของสมาชิกวง Kiss ทำให้นึกถึงศิลปินในช่วงเวลาเดียวกันอีกคนคือ Alice Cooper ชื่อนี้เป็นที่คุ้นหูของนักฟังเพลงฝรั่งร่วมยุคซึ่งรวมถึงผมด้วย  ถ้าเอ่ยชื่อนี้ผมต้องคิดถึงผู้ชายแต่งหน้าน่ากลัวใส่ชุดหนังแล้วก็มีงูเหลือมพันอยู่รอบคอ (ป่านนี้งูมันคงแก่ตายไปแล้ว)  บอกตามตรงว่าไม่เคยฟังเพลงของเธอเลยเช่นกัน  เลยไม่รู้ว่าวิทยุเอามาเปิดบ้างรึเปล่านอกจาก ballad 2 เพลงนี้ที่ยอมรับว่าเพราะมาก ๆ มันเป็นเพลงดังที่สุดของเธอด้วย



Posters รูปดาราใหญ่คับโลกในยุคทองของ ฮอลลีวู้ด  เริ่มจาก

(หลังทีวี) - Edward G. Robinson 

(Double Indemnity - 1944)


(สูบบุหรี่) - Humphrey Bogart

(The Maltese Falcon - 1941)


(ข้างเตียง) - James Cagney

(Kiss Tomorrow Goodbye - 1950)


คนสุดท้ายคือ Peter Lorre (ถ้าเดาไม่ผิด)

(The Maltese Falcon - 1941)


คู่หูเธอคือ Sydney Greenstreet  มักเล่นหนังด้วยกัน



(Hollywood Canteen - 1944 หนังสร้างเพื่อหาเงินสนับสนุนช่วงสงครามโลก  ชุมนุมดารายุค Studio System ระดับยักษ์ล้นจอ)

[nathanielnong]

เอ่ยถึง Alice Cooper ไปแล้ว  ทำให้นึกถึงศิลปินอีกคนที่นิยมแต่งหน้าคือ David Bowie  คนนี้ยิ่งใหญ่มากในวงการบันเทิงยุคผม  เธอเป็นคนอังกฤษแต่ความยิ่งใหญ่ข้ามมาฝั่งอเมริกาด้วย  ตอนรุ่งโรจน์  ผมรู้จักแค่ชื่อกับหน้าตาบนสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ  ส่วนใหญ่เธอจะแต่งหน้า  ประเภทเน้นความงาม  ไม่ใช่เน้นความน่าขนลุก  ผมว่าวิทยุบ้านเราต้องเปิดเพลงของเธออย่างแน่นอนเพราะเพลงฮิตมีมากมาย  แต่แปลกที่ผมนึกไม่ออกสักเพลง  น่าจะเป็นเพราะแนวเพลงของเธอไม่ถูกหูเด็กอย่างผมก็เป็นได้  แม้แต่เพลงอันดับ 1 บน billboard ในปี 1975 เพลงนี้ได้ยินชื่อมาตั้งแต่ต้น  แต่เพิ่งมาหาฟังเอาในยุค อตน.



รวมถึงเพลงฮิตเหล่านี้ที่ในตอนนั้นผมรู้เพียงแค่ชื่อเช่นกัน



(เพลงจากหนังเรื่อง Cat People  หนังมาฉายบ้านเราที่โรง EMI  ตอนนั้น Nastassja Kinski ดังระเบิดระเบ้อ  ผมจำได้ว่าส่วนหนึ่งของความดังคือเธอเป็นลูกสาวสวยของ Klaus Kinski นักแสดงหน้าตาขี้ริ้วชาวเยอรมัน)







(อืมมม... เพลงนี้คุ้นหูแฮะ  MV ก็คุ้นตา)


นอกจากเป็นนักร้องแล้ว  DW เล่นหนังด้วย  ผมว่าหนังที่ทำให้คนไทยที่เสพเรื่องบันเทิงต่างประเทศรู้จักกันในวงกว้างคือบทในหนังเรื่องนี้  ฉายที่โรงฮอลลีวู้ด







ก่อนหน้านี้  ตอนยังเด็ก ๆ  หนังเรื่องนี้ดังมาก  จำไม่ได้ว่ามาฉายบ้านเรารึเปล่า  ผมได้ดูทางทีวี I/UBC

[nathanielnong]

ในปี 1978 (เว่อร์ไปปะ... รู้เจาะลงไปขนาดนั้นเชียว... เออน่ะ...) หนังสือ Starpics ที่ผมซื้อมาอ่านประจำลงข่าวหนังที่กำลังลงโรงฉาย (ที่บ้านเขา)  หนังชื่อว่า FM  เนื้อหาเล่าเกี่ยวกับสถานีวิทยุคลื่น FM แห่งหนึ่งในเมือง LA อเมริกา  ที่สร้างความนิยมให้กับแฟนเพลงด้วยการกระหน่ำเพลงฮิตติดต่อกันโดยปราศจากการโฆษณา  แต่แล้ววันหนึ่งหุ้นส่วนใหญ่เกิดความคิดอยากหากำไรจากสถานีวิทยุอันดับหนึ่งนี้ด้วยการสอดแทรกโฆษณาลงไป  ซึ่งย่อมเป็นที่แน่นอนว่า ศิลปะที่นำเสนอโดยเหล่าดีเจที่ไม่หวังผลกำไร กับ การค้าที่หวังผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ มันไปด้วยกันไม่ได้

ผมรู้สึกเฉย ๆ กับการรู้เรื่องย่อของหนัง... ในเวลานั้น  สำหรับ soundtrack ของหนังเรื่องนี้ที่ต่อมาได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก  ยอดขายมากถึงจุดที่ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว  แม้จะเป็นแผ่นคู่  นส. SP ไม่ได้บอกรายละเอียดว่ามีเพลงอะไรบ้าง

เป็นที่แน่นอนว่าหนังไม่มาฉายในบ้านเรา  แต่อีกไม่นานแผ่น soundtrack ก็มา  ผมเห็นเป็นประจำทุกครั้งที่แวบไปสำรวจแผ่นเสียงที่ห้างเซ็นทรัลสีลม แผ่นสวยมาก

ในครั้งแรกที่เห็นผมพุ่งตรงไปคว้ามาสำรวจ  เพลงในแผ่นนั้นผมรู้จักทุกเพลง  ล้วนเป็น singles ที่ออกอากาศในช่วงเวลานั้น  แต่ที่หูอื้อตาลายคือมีเพลงของนักร้องสุดโปรด Linda Ronstadt (สุดโปรดของผมมี 3 คน  จำได้ป่าว) ด้วย  แต่เพลงเหล่านั้นมีบรรจุอยู่ในแผ่นเดี่ยวของเธอที่ผมมีครอบครองอยู่แล้ว  ผมก็เลยคลายความหูอื้อตาลาย  ความอยากซื้อก็เลยน้อยลง  อีกทั้งมันเป็นแผ่นคู่ซึ่งมีราคาแพงสำหรับผม (อย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่า 500 บาท  ปี 1978 ก็คือ 2521 ผมยังเรียนหนังสืออยู่เลย  ผู้ปกครองให้เงินใช้เดือนละ 800 บาทเอง  การซื้อแผ่นเสียงนี่สำหรับคนเบี้ยน้อยหอยกระจิ๋วหลิวแบบผมต้องคิดให้ถ้วนถี่  ถ้าซื้อมาแล้วพบว่าฟังได้เพลงสองเพลงละก็นอนไม่หลับเพราะเสียดายเงินไปหลายคืนเลยละ)

สรุปแล้วผมก็เลิกคิดที่จะซื้อ  แต่ไม่เลิกหยิบมาลูบคลำทุกครั้งที่ไปเยี่ยมมัน  แผ่นเป็นแบบ gatefold  ใจก็อยากเห็นว่าเวลาเปิดกางออกแล้วจะเห็นรูปอะไรบ้าง (แผ่นหุ้มพลาสติกแน่นหนา)


กลับมายุคปัจจุบัน  วันหนึ่ง website ที่ผมเป็นสมาชิกอยู่ (เพื่อนฝรั่งให้ password มาน่ะ) ก็เอาหนังเรื่องนี้มาปล่อย  ผมเห็นแล้วนึกถึงความหลังก็ดูดมาดูซะหน่อย

เพียงแค่ฉากเปิดเรื่องผมก็ต้องมนตร์ของหนังทันที (เป็นความรู้สึกส่วนตัว เพราะปรากฏว่าหนังไม่ได้ดังอะไรมากมาย  soundtrack ดังกว่าหลายเท่า) บรรยากาศของหนังพาผมย้อนยุคกลับไปยุคที่ผมกำลังบ้าคลั่งเพลงฝรั่งกับแผ่นเสียงอย่างสุดขีด  ทั้งได้เห็นบรรยากาศของเมืองนอก (LA) ในยุค 70s  ขณะดูก็คิดว่าถ้าได้ดูในช่วงเวลาของมัน (1978)  ผมคงไม่ ‘in’ กับหนังขนาดนี้



ผมจะไม่เล่าเรื่องหนังโดยละเอียด  เพราะกระทู้นี้เป็น Yesterday once more เกี่ยวกับเพลง  ก็จะเน้นที่เพลงในหนังเป็นหลัก


ภาพบรรยากาศภายในห้องส่งนี้คุ้นตาผมเพราะในช่วงหนึ่งผมเคยไปช่วยรุ่นพี่จัดรายการเพลง (... ค่อย ๆ คายออกมา)  คือผมมีแผ่นเสียง  รุ่นพี่มีความสามารถ  ก็เลยมาร่วมกันจัดรายการเพลง  ห้องส่ง (ไม่ใหญ่เท่านี้) อยู่ในซอยสายลมใกล้บ้าน  กับอีกช่วงเวลาหนึ่งห้องส่งอยู่ใกล้โรงหนังฮอลลีวู้ด  จัดรายการเสร็จก็หอบแผ่นเสียงเข้าไปดูหนังด้วยกัน  

เพลง background คือเพลง Do it again ของ Steely Dan และ Your smiling face ของ James Taylor  ผลงานของ JT นี่กล่าวถึงไปแล้ว  ตานี้จะคุยเรื่องเพลงของวง Steely Dan

วงนี้เป็นอีกหนึ่งวง rock ชั้นดีในยุคผม วงนี้ไม่ได้เป็นแฟนของนักฟังเพลงฝรั่งบ้านเราเหมือนวง Eagles, Bread, America, Chicago  ผมว่าใครที่เป็นแฟนวง SD นี้เป็นนักฟังเพลงชั้นสูงกว่าทั่วไป (ซึ่งไม่ใช่ผม) นะ  แต่ singles ดังของพวกเขา (2 เพลงแรก) ไม่ต้องเป็นนักฟังเพลงประเภท ‘สิงห์’ ก็จำได้ติดหูไม่ลืม  วงดนตรีสากลบ้านเราในยุคนั้นเล่น 2 เพลงนี้กันแทบทุกวง   เพลงของพวกเขาฟังยากสำหรับหูเด็กอย่างผม  พอมาแก่แล้ว  เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ใหญ่ในยุคนั้นถึงยกย่องวงนี้







ก็ยังอุตส่าห์ชอบอยู่เพลงนึง



สำหรับ single เพลง FM ที่อยู่ในไตเติ้ลของหนัง  ผมได้ยินทางวิทยุบ้างแต่แป๊บเดียว  แป๊บเดียวจริงๆ  เพราะจำทำนองอะไรไม่ได้เลย จำได้แต่ชื่อของมัน


หมายเหตุ - นักร้องนำของวงชื่อ Donald Fagen  เคยแยกมาทำงานเดี่ยว  แต่ไม่ได้ลาออก  เพลงนี้ของเธอเป็นเพลงที่ดีเจบ้านเรานิยมเปิดออกอากาศมาก



มีต่อ...