|
|
| | ๏ จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุธยา
|
| เป็นกรุงรัตนราชพระศาสนา | | มหาดิเรกอันเลิศล้น
|
| เป็นที่ปรากฏรจนา | | สรรเสริญอยุธยาทุกแห่งหน
|
| ทุกบุรีสีมามณฑล | | จบสกลลูกค้าวาณิช
|
| ทุกประเทศสิบสองภาษา | | ย่อมมาพึ่งกรุงศรีอยุธยาเป็นอัครนิตย์
|
| ประชาราษฎร์ปราศจากภัยพิษ | | ทั้งความพิกลจริตแลความทุกข์
|
| ฝ่ายองค์พระบรมราชา | | ครองขัณฑสีมาเป็นสุข
|
| ด้วยพระกฤษฎีกาทำนุก | | จึ่งอยู่เย็นเป็นสุขสวัสดี
|
| เป็นที่อาศัยแก่มนุษย์ในใต้หล้า | | เป็นที่อาศัยแก่เทวาทุกราศี
|
| ทุกนิกรนรชนมนตรี | | คหบดีชีพราหมณพฤฒา
|
| ประดุจดั่งศาลาอาศัย | | ดั่งหนึ่งร่มพระไทรอันสาขา
|
| ประดุจหนึ่งแม่น้ำพระคงคา | | เป็นที่สิเน่หาเมื่อกันดาน
|
| ด้วยพระเดชเดชาอานุภาพ | | อาจปราบไพรีทุกทิศาน
|
| ทุกประเทศเขตขัณฑ์บันดาล | | แต่งเครื่องบรรณาการมานอบนบ
|
| กรุงศรีอยุธยานั้นสมบูรณ์ | | เพิ่มพูนด้วยพระเกียรติขจรจบ
|
| อุดมบรมสุขทั้งแผ่นพิภพ | | จนคำรบศักราชได้สองพัน
|
| คราทีนั้นฝูงสัตว์ทั้งหลาย | | จะเกิดความอันตรายเป็นแม่นมั่น
|
| ด้วยพระมหากษัตริย์มิได้ทรงทศพิธราชธรรม์ | | จึงเกิดเข็ญเป็นมหัศจรรย์สิบหกประการ
|
| คือเดือนดาวดินฟ้าจะอาเพศ | | อุบัติเหตุเกิดทั่วทุกทิศาน
|
| มหาเมฆจะลุกเป็นเพลิงกาฬ | | เกิดนิมิตพิศดารทุกบ้านเมือง
|
| พระคงคาจะแดงเดือดดั่งเลือดนก | | อกแผ่นดินเป็นบ้าฟ้าจะเหลือง
|
| ผีป่าก็จะวิ่งเข้าสิงเมือง | | ผีเมืองนั้นจะออกไปอยู่ไพร
|
| พระเสื้อเมืองจะเอาตัวหนี | | พระกาฬกุลีจะเข้ามาเป็นไส้
|
| พระธรณีจะตีอกไห้ | | อกพระกาฬจะไหม้อยู่เกรียมกรม
|
| ในลักษณ์ทำนายไว้บ่ห่อนผิด | | เมื่อวินิศพิศดูก็เห็นสม
|
| มิใช่เทศกาลร้อนก็ร้อนระงม | | มิใช่เทศกาลลมลมก็พัด
|
| มิใช่เทศกาลหนาวก็หนาวพ้น | | มิใช่เทศกาลฝนฝนก็อุบัติ
|
| ทุกต้นไม้หย่อมหญ้าสาระพัด | | เกิดวิบัตินานาทั่วสากล
|
| เทวดาซึ่งรักษาพระศาสนา | | จะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศล
|
| สัปบุรุษจะแพ้แก่ทรชน | | มิตรตนจะฆ่าซึ่งความรัก
|
| ภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัว | | คนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์
|
| ลูกศิษย์จะสู้ครูพัก | | จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อย
|
| ผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ | | นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย
|
| กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย | | น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจม
|
| ผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า | | เพราะจันฑาลมันเข้ามาเสพสม
|
| ผู้มีศีลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์ | | เพราะสมัครสมาคมด้วยมารยา
|
| พระมหากระษัตริย์จะเสื่อมสิงหนาท | | ประเทศราชจะเสื่อมซึ่งยศถา
|
| อาสัตย์จะเลื่องลือชา | | พระธรรมาจะตกลึกลับ
|
| ผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญ | | จะสาบสูญวิชาการทั้งปวงสรรพ
|
| ผู้มีสินจะถอยจากทรัพย์ | | สัปบุรุษจะอับซึ่งน้ำใจ
|
| ทั้งอายุศม์จะถอยเคลื่อนจากเดือนปี | | ประเวณีจะแปรปรวนตามวิสัย
|
| ทั้งพืชแผ่นดินจะผ่อนไป | | ผลหมากรากไม้จะถอยรส
|
| ทั้งแพทยพรรณว่านยาก็อาเพศ | | เคยเป็นคุณวิเศษก็เสื่อมหมด
|
| จวงจันทน์พรรณไม้อันหอมรส | | จะถอยถดไปตามประเพณี
|
| ทั้งข้าวก็จะยากหมากจะแพง | | สาระพันจะแห้งแล้งเป็นถ้วนถี่
|
| จะบังเกีดทรพิษมิคสัญญี | | ฝูงผีจะวิ่งเข้าปลอมคน
|
| กรุงประเทศราชธานี | | จะเกิดการกุลีทุกแห่งหน
|
| จะอ้างว้างอกใจทั้งไพร่พล | | จะสาละวนทั่วโลกทั้งหญิงชาย
|
| จะร้อนอกสมณาประชาราช | | จะเกิดเข็ญเป็นอุบาทว์นั้นมากหลาย
|
| จะรบราฆ่าฟันกันวุ่นวาย | | ฝูงคนจะล้มตายลงเป็นเบือ
|
| ทางน้ำก็จะแห้งเป็นทางบก | | เวียงวังก็จะรกเป็นป่าเสือ
|
| แต่สิงห์สารสัตว์เนื้อเบื้อ | | นั้นจะหลงหลอเหลือในแผ่นดิน
|
| ทั้งผู้คนสาระพัดสัตว์ทั้งหลาย | | จะสาบสูญล้มตายเสียหมดสิ้น
|
| ด้วยพระกาฬจะมาผลาญแผ่นดิน | | จะสูญสิ้นการณรงค์สงคราม
|
| กรุงศรีอยุธยาจะสูญแล้ว | | จะลับรัศมีแก้วเจ้าทั้งสาม
|
| ไปจนคำรบปีเดือนคืนยาม | | จนสิ้นนามศักราชห้าพัน
|
| กรุงศรีอยุธยาเขษมสุข | | แสนสนุกยิ่งล้ำเมืองสวรรค์
|
| จะเป็นเมืองแพศยาอาธรรม์ | | นับวันจะเสื่อมสูญเอย ฯ
|
| | |
|
