|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระอุณรุทผู้รุ่งรัศมี
|
| สมสู่อยู่ด้วยนางจันที | | ภูมีตรีตรึกนึกใน
|
| แค้นด้วยอิเหนากุเรปัน | | กับสุวรรณมาลีศีรใส
|
| เอานางจันสุดายาใจ | | ไปยกให้พระสมุทบุตรระตู
|
| เสียดายวงศ์อสัญแดหวา | | พระราชาเคืองแค้นแสนอดสู
|
| เหม่เหม่อสุรินดูหมิ่นกู | | จะได้ดูฤทธิ์กันในวันนี้ ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ ดำริพลางทางมีพจนารถ | | สั่งท้าวสันนุราชเรืองศรี
|
| กับทั้งตำมะหงงเสนี | | จงจัดพลมนตรีอย่านาน ฯ ๒ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | กุมภกรรฐืคำนับรับบรรหาร
|
| กับพระคาวีปรีชาชาญ | | รับสั่งแล้วคลานออกมา ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ
|
|
|
|
|
| ๏ เกณฑ์หมู่จัตุรงค์องอาจ | | พรหมทัตธิราชเป็นกองหน้า
|
| ปีกซ้ายชุณรัตน์ราชา | | ปีกขวาอินทรชิตฤทธิรงค์
|
| กองหลวงล้วนสันทัดจัดเจน | | กะเกณฑ์ให้พระสุวรรณหงษ์
|
| คุมพวงพหลรณรงค์ | | แล้วโบกธงสัญญาคลาไคล ฯ ๔ คำ ฯ กราว
|
|
|
|
|
| ๏ ออกจากขีดขินธานี | | ปัถพีเลื่อนลั่นหวั่นไหว
|
| เร่งทัพขับพลสกลไกร | | เข้าในเหมัต์ทันที ฯ ๒ คำ ฯ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ ครั้นถึงจึงถวายอภิวาท | | ท้าวพิไชยนุราชเรืองศรี
|
| ด้วยบัดนี้สุวิญชาเป็นกาลี | | ภูมีจะคิดประการใด ฯ ๒ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ท้าวบรมจักรกฤษณ์เป็นใหญ่
|
| ได้ฟังคั่งแค้นแน่นใจ | | ดูดู๋เป็นได้อีมณฑา
|
| เป็นรักใคร่อ้ายเงาะมันเหมาะเหลือ | | จะสับเชือดเลือดเนื้อให้สังขาร์
|
| เหตุไฉนไยทำอหังการ์ | | มาลักองค์บุษบาพาไป ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | วิมาลาอกสั่นหวั่นไหว
|
| กอดบาทยุขันเข้ทันใด | | พระภูวไนยอย่าเพ่อโกรธา
|
| ลูกได้ผิดแล้วอย่าถือโทษ | | พระสุริยงค์จงโปรดเกษา
|
| เมื่อข้าประสูติลูกยา | | ได้ยินเสียงโศกาจาบัลย์
|
| เจ็ดนางเอาผ้าพันตาไว้ | | ภูวไนยอย่าเพ่อหุนหัน
|
| ว่าพลางครวญคร่ำรำพัน | | ศรีประจันไม่เป็ฯสมประดี ฯ ๖ คำ ฯ โอด
|
|
|
|
|
| ๏ ด้วยพระลิ้นทองผ่องภักตร์ | | แค้นนักดังจะม้วยเป็นผี
|
| ไปสมสู่อยู่กินด้วยกากี | | นางเมรีร่ำไรแล้วไปตาม
|
| ตะโกนก้องร้องเรียกพ่อสังข์หอย | | มาหาแม่สักหน่อยอย่าเกรงขาม
|
| เรียกพลางทางแถลงแจ้งความ | | เกสรพราหมณ์ซวนซบสลบไป ฯ ๔ คำ ฯ โอด
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระมงกุฎเศร้าสร้อยละห้อยไห้
|
| เห็นองค์อุณากรรณบรรลัย | | มิได้คืนสมประดีมา
|
| โอ้แม่เจ้าประคุณของลูกรัก | | นางยักษ์มาม้วยสังขาร์
|
| ร่ำพลางทางขึ้นอาชา | | พาห่อนัยนาเหาะไป ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ ครั้นถึงรถาพระสี่กร | | วานรยินดีจะมีไหน
|
| ถวายดวงชีวันทันใด | | กับท้าวไททศวงศ์ทรงศักดา ฯ ๒ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ท้าวไกรสุทธสำรวลสรวลร่า
|
| ชื่นชมด้วยสมเจตนา | | ได้ดวงชีวาชาละวัน
|
| คราวนี้จะดับเข็ญให้เย็นยุค | | ให้ภาราผาสุกเกษมสันต์
|
| อันอีจันทาอาธรรม์ | | จะได้เล่นเห็ฯกันไอ้ลันได
|
| ทั้งลักษณวงศ์ทรงฤทธิ์ | | จะลวงล้างชีวิตให้จงได้
|
| เสียทีที่เลี้ยงมึงไว้ | | ดูดู๋เป็นได้ไอ้โสภิณ
|
| ขับนางจันทามเหษี | | ให้คนทั้งธานีเขาติฉิน
|
| ไปสมสู่อยู่ด้วยมุจลินทร์ | | ยอพระกลิ่นคั่งแค้นแสนทวี
|
| ทั้งน้อยจิตคิดถึงคำนางอำพัน | | อยากจะใคร่ห้ำหั่นให้เป็นผี
|
| คิดพลางเจ็ดนางจรลี | | ไปเยาะเย้ยพระมณีพิไชย ฯ ๑๐ คำ ฯ เพลง
|
|
|
|
|
| ๏ ครั้นถึงจึงมีวาจา | | เจ้าไกรทองพงศาเป็นไฉน
|
| ง้งงเหงาเศร้าจิตคิดถึงใคร | | เหมือนบ้าใบ้ไม่เป็ฯสมประดี
|
| เสียแรงหวังตั้งจิตพิศวาส | | ไปรักใคร่ครุฑราชปักษี
|
| นางจันทาว่าชั่วตัวอัปรีย์ | | ออกลูกไม่ดีเป็นท่อนไม้
|
| ชะนางคนดีไม่มีชั่ว | | เลือกผัวงามนักน่ารักใคร่
|
| ตะคอกขู่ชูกล่องดวงใจ | | ไยพเยาะองค์เจ้าลงกา ฯ ๖ คำ ฯ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระดาวเรืองเคืองแค้นแสนสา
|
| ได้ฟังถ้อยคำนางรำภา | | มาเย้ยเยาะข้านี้ว่าไร
|
| เหม่เหม่พระมเหษีเอก | | โหยดเหยกหยาบช้าไม่ปราสัย
|
| พลางฉวยพระขรรค์แก้วแววไว | | เลี้ยวไล่ฟาดฟันกัลยา ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ อีเอ๋ยอีเถ้า | | กูจะบั่นเกล้าเกษา
|
| อวดว่าตัวดี | | วิ่งหนีไยนา
|
| โบยตีศรีมาลา | | ลูกข้าทำไม
|
| ๏ ทรงเอยทรงเดช | | พระนารายณ์ธิเบศร์ไปอยู่ไหน
|
| พระมาโบยตี | | ทองประศรีทำไม
|
| ขุนแผนวิ่งไป | | หมื่นไวยวิ่งมา
|
| ๏ แค้นเอยแค้นนัก | | พระลักษณ์กริ้วโกรธนางอุสา
|
| เป็นไรไปเข้า | | ด้วยเจ้าลงกา
|
| คุมพลอสุรา | | ออกมาทำไม
|
| ๏ ทรงเอยพระทรงฤทธิ์ | | ข้าจะมีผิดก็หาไม่
|
| ท่านท้าวกาหลัง | | ผลักสังข์ศิลป์ไชย
|
| ตกเหวลงไป | | มิได้กลับมา
|
| ๏ อีเอยอีโสธร | | กลับกลอกยอกย้อนเป็นหนักหนา
|
| กูรู้อยู่แล้ว | | อีแก้วกิริยา
|
| ชิงชังสุวิญชา | | มุสาใส่ไคล้
|
| ภูเอยภูมินทร์ | | พระอภัยนุสินอย่าสงสัย
|
| อันองค์วิยดา | | จรกาลักไป
|
| มโนห์ราจึงให้ | | แก่ไชยสุริวงศ์
|
| ทูลพลางทางจร | | นี่ศรพระองค์
|
| ดั้งดังลัดพง | | วิ่งตรงเข้าไพร ฯ ๒๐ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระโสวัตรรัศมีศรีใส
|
| ครั้นเห็นมฤคีหนีไป | | ภูวไนยพิโรธโกรธา
|
| กรกุมตระบองแวแววไว | | พร้อมเสนาในยักษา
|
| แล้วเผ่นโผนโจนขึ้นไอยรา | | เคลื่อนคลาพหลพลไกร ฯ ๔ คำ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ น้อยฤๅอีมัจฉากาลี | | คบชู้แล้วหนีพ่อได้
|
| ทั้งเพชรมงกุฏวุฒิไกร | | คงบรรลัยด้วยมืออสุรา
|
| ไสช้างพลางเร่งัตุรงค์ | | สององค์เที่ยวเสาะแสวงหา
|
| คนึงหวนครวญถึงบุษบา | | แก้วตาของพี่อยู่แห่งใด
|
| พระกูก้องร้องเรียนเกสรน้อย | | แม่ยอดสร้อยนารีอยู่ที่ไหน
|
| ให้ขัดสนทลนทลายไป | | ภูวไนยข้อนทรวงเข้าโศกา ฯ ๖ คำ ฯ โอด
|
|
|
|
|
| ๏ โอ้นางมณฑามารศรี | | ป่านนี้จะละห้อยคอยหา
|
| เจ้ามีภรรภ์เจ็ดเดือนไม่เคลื่อนคลา | | ไกยวัลริษยาอาธรรม์
|
| จำจะไปสังหารผลาญชีวิต | | ปโรหิตพ่อลูกให้อาสัญ
|
| แล้วจะชุบบิตุรงค์ทรงธรรม์ | | จะได้พาอำพันมาธาสนี ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ อัมรินทร์จินตนาแล้วคลาไคล | | บัดใจก็ถึงพนาศรี
|
| เห็นเกษสุริยงสิ้นชีวี | | กลิ้งกลางปัถพีอนาถใจ
|
| จึงเอาน้ำทิพย์มาโสรจสรง | | เจ้าจงไม่ม้วยตักษัย
|
| พระจึงเล่าแถลงให้แจ้งใจ | | อีประไพสุริยาเป็นกาลี
|
| ระยำนักไปรักไอ้โจรดง | | เราสาปส่งเป็นชะนีเสียที่นี่
|
| จงรับไปเถิดจะได้นางวารี | | ท้าวนาคีซ่อนไว้ในไพรวัน ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | วรวงศ์ปรีดิ์เปรมเกษมสันต์
|
| ได้ฟังพระมหานักธรรม์ | | รำพันเสร็จสิ้นด้วยยินดี
|
| ครั้นแล้วเคารพอภิวันท์ | | องค์ท้าวประมอตันเรืองศรี
|
| พระลีลามาขึ้นพาชี | | ขุนกระบี่เหาะตรงเข้าพงไพร ฯ ๔ คำ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ จึงชักอาชาราร่อน | | ยังยอดศิงขรเนินไศล
|
| แล้วพระศรีเมืองเรืองไชย | | ก็เข้าในคูหาวานรินทร์ ฯ ๒ คำ ฉุยฉาย
|
|
|
|
|
| ๏ น้อยเอยน้องรัก | | ปวะหลิ่มเลิศลักษณ์เฉิดฉิน
|
| แต่พี่เที่ยวหาทุกธานิน | | มิได้พบยอพระกลิ่นกลอยใจ
|
| เสียดายเจ้ามาเกิดเป็นกุมภีล์ | | ในเมืองมนุษย์เช่นนี้หามีไม่
|
| ขอถามข่าวสาวน้อยกลอยใจ | | เป็นไฉนมาอยู่แต่ผู้เดียว ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | วิมานจันทร์ผันแปรแลเหลียว
|
| ได้ฟังพระรถพูดลดเลี้ยว | | นางบิดเบี้ยวเบือนหน้าแล้วพาที ฯ ๒ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ ทรงเอยพระทรงฤทธิ์ | | ข้าพลอยผิดด้วยยายทองประศรี
|
| ไปสื่อชักสร้อยฟ้าให้คาวี | | พระศุลีสาปส่งให้ลงมา
|
| รู้แล้วอย่าได้อยู่นาน | | พระยามารจะลงโทษา
|
| ดังนางตะเภาทาองทั้งสองรา | | ข้ากลัวอาญาจงคลาไคล ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เจ้าเอยเจ้าพี่ | | นางคันธมาลีศรีใส
|
| พี่จะเล่าแถลงให้แจ้งใจ | | เดิมได้มาลาในวารี
|
| ออกนามอุบลเวหา | | ในสาราว่าบุตรพระฤๅษี
|
| จึงสู้ติดตามมากับพาชี | | เทวีจงแจ้งกิจจา ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | นางผมหอมตรอมใจเป็นหนักหนา
|
| ฟังพระพิมพ์สวรรค์จำนรรจา | | กัลยาเคืองขัดตัดรอน
|
| าคนชั่วช้ากาลี | | ออกลูกไม่ดีพระทรงศร
|
| จะสู้อยู่ในพนาดร | | มิขอคืนนครอยุธยา ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ น้องเอยน้องแก้ว | | เป็นบุญแล้วได้พบขนิษฐา
|
| เต็มพิศด้วยฤทธิ์ปะตาปา | | รจนาอย่าได้เดือดดาล
|
| แต่พี่เตร่เร่หาทุกธานี | | ชีวีปิ้มจะม้วยสังขาร
|
| ศุภลักษณ์ไปแจ้งเหตุการณ์ | | จึงได้ข่าวสารบัดนี้ ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | นางสุพรรณทลิกามารศรี
|
| ได้ฟังวาจาพาลี | | เทวีจึงตอบคำไป
|
| ซึ่งว่าพระแสนพิศวาส | | จึงไม่คลาดจากเมืองหมันยาได้
|
| อันนางเทพลีลายาใจ | | ที่พระองค์เก็บได้ที่ในกลอง
|
| จงกลับไปภิรมย์สมสนิท | | เชยชิดสมสู่เป็นคู่สอง
|
| อันข้าไซร้จะอยู่ในผะอบทอง | | พระไปครองนัคราให้สำราญ ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ อนิจา | | นางสมนักขายอดสงสาร
|
| ศรีสวัสดิ์มาตัดรอนราน | | ใช่จะแต่งพจมานมาพาที
|
| กำลังฤทธิ์ปู้เจ้าเขาเขิน | | จึงเผอิญให้ชังมเหษี
|
| ไม่ทันสั่งนางลักษณวดี | | พระลอจรลีตามไป ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | นางประทุมเทวีศรีใส
|
| ผวาตื่นฟื้นองค์อรไท | | ไม่เห็นพระภูวไนยที่ไสยา
|
| นางเที่ยวค้นคว้าหาจบ | | มิได้พบพระไพรวงศ์พงศา
|
| เห็นโลหิตผิดแล้วนะอกอา | | ทั้งหอกยนต์อยู่หน้าบัญชรชัย
|
| เกิดเหตุทั้งนี้เพราะพี่เลี้ยง | | แท้เที่ยงมในคงไม่สงสัย
|
| สองกรข้อนทรวงเข้าร่ำไร | | นางอุทัยเพียงจะสิ้นสมประดี ฯ ๖ คำ ฯ โอด
|
|
|
|
|
| ๏ โอ้ว่าพระทูลกระหม่อมแก้ว | | หนีเมียไปแล้วพระโฉมศรี
|
| มิได้สั่งสนทนาพาที | | สกุณียังรู้สั่งยมนา
|
| จระเข้ายังรู้สั่งอากาศ | | สิงหราชยังรู้สั่งมหิงษา
|
| หัศรังยังสู้สั่งไอยรา | | นาคายังรู้สั่งสุบรรณบิน
|
| เหมราชยังรู้สั่งซึ่งคูหา | | แต่มัจฉายังรู้สั่งซึ่งไพรสิณฑ์
|
| พยัคฆ์ยังรู้สั่งมฤคิน | | พระภูมินควรฤๅไม่อาลัยลา ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ จำจะโยโยธาคลาไคล | | ตามองค์พระอภัยเชษฐา
|
| ว่าพลางนางแปลงกายา | | เป็นองค์สุดาเยาวมาลย์
|
| รี้พลให้กลายเป็นโยธา | | ไอยราแปลงเป็นคชสาร
|
| พาชีแปลงเป็นอาชาชาญ | | พระพรหมานแปลงเป็นท้าวธาดา
|
| ไกรสรให้แปลงเป็นสิงหราช | | สกุณชาติให้แปลงเป็นปักษา
|
| พระราเมศแปลงเพศเป็นรามา | | พยัคฆาแปลงเป็นพยัคฆี
|
| พระยาครุฑแปลงเป็นสุบรรณจร | | วานรแปลงเป็นกระบี่ศรี
|
| นาคาเป็นพระยาวาสุกรี | | โกสีย์แปลงเป็นท้าวหัสนัยน์
|
| พระสุริยันนั้นเป็นทินกร | | ศศิธรเป็นดวงแขไข
|
| เจ้าพลายงามแปลงนามเป็นหมื่นไวย | | ชาละวันนั้นให้เป็นกุมภา
|
| พระอิศวรแปลงเป็นพระศุลี | | ทรพีแปลงเป็นมหิงษา
|
| เทเวศร์แปลงเพศเป็นเทวา | | กินราแปลงเป็นกินรี
|
| พระยาหงส์แปลงองค์เป็นเหมราช | | พระดาบสแปลงชาติเป็นฤๅษี
|
| โคกลายกายาเป็นคาวี | | มฤคีแปลงเป็นมฤคา
|
| มยุเรศกลายเพศเป็นยูงพลัน | | ทศกรรฐ์นั้นแปลงเป็นยักษา
|
| อุณากรรณนั้นเป็นบุษบา | | ปันหยีแปลงกายาเป็นอายัน
|
| ขุนแผนแผลงแปลงกายเป็นพลายแก้ว | | สียะตราเพริศแพร้วเป็นหย้าหรัน
|
| คนธรรพให้แปลงเป็นคนธรรพ์ | | นางพิมกลายกายพลันเป็นวันทอง
|
| ต่างตนสำแดงแผลงฤทธิ์ | | ทศทิศไหวจบสยบสยอง
|
| โยธาเหลือหลายก่ายกอง | | คับคั่งทั้งท้องสนามใน ฯ ๒๐ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระสุธนรัศมีศรีใส
|
| พร้อมพวกพหลพลไกร | | ภูวไนยเสด็จจรลี
|
| ขึ้นนั่งยังเวไชยันตราช | | พร้อมหมู่อำมาตย์กระบี่ศรี
|
| สังข์แตรแซ่ซ้องกลองเภรี | | ระดมตีครื้นคั่นสนั้นดัง
|
| พระคลายคลี่โยธาพลากร | | ออกจากพระนครกาหลัง
|
| รีบเร่งโยธาเข้าป่ารัง | | มายังสมรภูมิพลัน ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ไชยทัตฤทธิแรงแข็งขัน
|
| เห็นพระมเหษีร่วมชีวัน | | ยกพวกพลขันธ์มาราวี
|
| พระเร่งกระสันรัญจวนจิต | | ด้วยฤทธิ์เสน่ห์มเหษี
|
| จึงร้องท้าว่าเหวยอสุรี | | มึงกรีฑาทัพมาจับใคร ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ไชยเชษฐ์รัศมีศรีใส
|
| ได้ฟังคั่งแค้นแน่นใจ | | ภูวไนยจึงมีวาจา
|
| แล้วร้องท้าว่าเหวยกุเรปัน | | ไยมึงอาธรรม์ริษยา
|
| ทำฮึกฮักไปลักพระรามา | | ไปไว้ลงกาธานี
|
| นี่หากกูติดตามไม่ขามจิต | | หวังจะล้างชีวิตกระบี่ศรี
|
| แม้นรักตัวกลัวตายวายชีวี | | จงเร่งส่งเมรีคืนมา ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ดาราวงศ์ทรงฟังไม่กังขา
|
| แต่ออกชื่อจะให้ส่งองค์สีดา | | ผ่านฟ้าอัดอั้นตันใจ
|
| ดูก่อนไพนาสุริวงศ์ | | อันองค์สุพรรณพิศมัย
|
| เดิมท้าวกุมภัณฑ์พนันไว้ | | แพ้สกาจึงให้นางเทวี
|
| ซึ่งจะให้คืนองค์อัคเรศ | | ก็เกรงเดชองค์สารปันหยี
|
| จะพิโรธโกรธาฆ่าตี | | น่าที่ชีวันจะบรรลัย ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | องค์ท้าวกุเรปันเป็นใหญ่
|
| ได้ฟังกริ้วกราดตวาดไป | | มึงอย่าใส่ไคล้พาที
|
| ช่างอวดว่านารายณ์แบ่งภาค | | มาจากเกษียรวารีศรี
|
| เป็นไฉนไม่แผลงฤทธี | | ให้วาสุกรีเขามัดกาย
|
| ใช้ให้ไปกับอาชา | | คุมหมู่โยธาทั้งหลาย
|
| ให้เขามัดตรึงตรามาหานาย | | ทำให้ขายบาทาฝ่าธุลี
|
| เสียแรงหวัดตั้งจิตให้ติดตาม | | ไปทำลามเลียมโลมนางโฉมศรี
|
| สุบรรณลักยักษ์ตามพองามดี | | พระโยคีจะคิดอ่านประการใด ฯ ๘ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระสังข์ฟังแจ้งแถลงไข
|
| อันองค์จินตะหรายาใจ | | พี่สั่งให้ประหารผลาญชีวี
|
| เหตุไฉนพี่น้องสองมนุษย์ | | ว่าโคบุตรเป็นลูกราชสีห์
|
| บิตุรงค์ชื่อองค์สุมาลี | | ครอบครองธานีปางตาล
|
| ฤๅจะเป็นบุตรานางกาไว | | ที่พระเพียรพิไชยไปสังหาร
|
| นางก็ม้วยมรณาเสียช้านาน | | ท้าวกรุงพาลจะคิดประการใด ฯ ๖ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | ท้าวอำไพได้ฟังดังเพลิงไหม้
|
| รู้ว่าชาละวันบรรลัย | | ภูวไนยพิโรธโกรธา
|
| โจนจากรถแก้วแววไว | | เข้าชิงชัยสัประยุทธ์ยักษา
|
| หมายจำนงชิงองค์นางโมรา | | โจรป่าบั่นบุกเข้าคลุกคลี ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระศรีสุทัศน์รัศมี
|
| เห็นพระยาสุริยามาราวี | | ขุนกระบี่เผ่นโผนโจขนทยาน
|
| ทั้งสิบแปดมงกุฎวุฒิไกร | | หมายใจจำนงจงผลาญ
|
| ทั้งสิบรถรัถาพระยามาร | | ต่างหาญต่างสู้เป็นคู่กัน
|
| อันพระยากุศราชอาจอง | | จับบุญทนาวงศ์แข็งขัน
|
| พระณรงค์พิไชยใจฉกรรจ์ | | เข้าโรมรันด้วยท้าวสีลยนต์
|
| วงศ์สุริยามาตย์อาจหาญ | | เข้าต่อต้านด้วยท้าวสิงหล
|
| องค์พระจันทโครพจบสกล | | เจ้าประจญต่อตีศรีสุวรรณ
|
| ท้าวกาดสุริยกาญจน์ชำนาญศี | | เข้าต่อกรกับกระบินนิลขัน
|
| อันพระหลวิไชยใจฉกรรจ์ | | เขช้าโรมรันสัปยุทธด้วยอุศเรน
|
| พระสมุทโคดมเข้ากลมเกลียว | | ลดเลี้ยวต่อสู้มูระเหน
|
| เจ้าสาครคนสันทัดจัดเจน | | จับได้สุรเสนวานร
|
| ท้าวเสนากุฎยุทธทยาน | | เข่นฆ่าเวตาลชาญสมร
|
| อันเจ้าลิขิตฤทธิรอน | | สังหารพระยาขรมรณา ฯ ๑๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | พระตรีภพลบโลกนาถา
|
| เห็นวิหยาสะกดสิ้นชีวา | | พระผ่านฟ้ากริ้วโกรธคือไฟ
|
| จึงว่าเหวยสังคามารตา | | มาสังหารลูกยากูตักษัย
|
| ว่าพลางทางขึ้นศิลป์ชัย | | แผลงไปถูกท้าวกรุงพาล ฯ ๔ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ เมื่อนั้น | | วายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ
|
| ยี่สิบกรกุมศรพระอวคตาร | | สิบโอษฐสั่งสารสุวิญชา ฯ ๒ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| ๏ ปากหนึ่งว่าโอ้เจ้าขวัญเนตร | | บิตุเรศจะม้วยสังขาร์
|
| ขอฝากฝังแก้วเนตรเกษรา | | จงวันทาระเด่นมนตรี
|
| ๏ ปางสองร้องว่าพิเภกเอ๋ย | | กระไรเลยช่างมาฆ่าพี่
|
| ขอฝากนางดาราเทวี | | กับสาวศรีนักสนมกำน้ลใน
|
| ๏ ปางสามสั่งความพระสมุท | | ขอฝากบุษมาลีศรีใส
|
| โอ้พราหมณ์มัจฉายาใจ | | หวังจะได้ฝากผีบิดร
|
| ๏ ปากสี่ว่าโอ้องคต | | โอรสจงจำคำสอน
|
| ตั้งใจภักดีพระสี่กร | | อย่าคิดว่าภูธรเป็นสามี
|
| ๏ ปากห้าร้องว่านางเงือกน้ำ | | จงฟังคำนับถือพระฤๅษี
|
| อุส่าห์รักษษครรภ์เทวี | | แม่จะได้เป็นศรีจรกา
|
| ๏ ปากหกว่าเจ้าตะเภาทอง | | ทั้งสองอย่าคิดริษยา
|
| อันองค์อุณากรรณกับสียะตรา | | จงนึกว่าพี่น้องท้องเดียวกัน
|
| ๏ ปากเจ็ดเสร็จสั่งจะสังขาร์ | | ขีวาพี่จะม้วยอาสัญ
|
| ไปยื่นด้ามให้กับโจรใจฉกรรจ์ | | เลื่อมไลวรรณไยเป็นได้เช่นนี้
|
| ๏ ปากแปดวอนว่าทรงยศ | | พระรถจงช่วยเผาผี
|
| แม่จะเขียนมนต์เรียกมฤคี | | ไว้กับคิรีให้ลูกยา
|
| ๏ ปากเก้าเฝ้าสั่งพระอุณรุท | | ทรงภุชเมียจะม้วยสังขาร์
|
| น้องรักจักถวายบังคมลา | | กลับไปอยู่คูหาในวารี
|
| ๏ ปากสิบเสร็จคำที่ร่ำสั่ง | | สิ้นกำลังด้วยพิษศรศรี
|
| พราหมณ์ก็กลายกายาเป็นนารี | | สิ้นชีวีอยู่ในไพรวัน ฯ ๒๐ คำ ฯ
|
|
|
|
|
| หมดฉบับเท่านี้
|
| | |
|
