สมบัติของผู้ดี
จาก ตู้หนังสือเรือนไทย
ข้อมูลเบื้องต้น
ผู้แต่ง: เจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราบดี
บทประพันธ์
ภาค ๑ ผู้ดี ย่อมรักษาความเรียบร้อย
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ใช้กิริยาข้ามกรายบุคคล. | |||
| (๒) ย่อมไม่อาจเอื้อมในที่ต่ำสูง. | |||
| (๓) ย่อมไม่ล่วงเกินถูกต้องผู้อื่นซึ่งไม่ใช่หยอกกันฐานเพื่อน. | |||
| (๔) ย่อมไม่เสียดสีกระทบกระทั่งกายบุคคล. | |||
| (๕) ย่อมไม่ลุกนั่งเดินเหินให้พรวดพราดโดนผู้คนหรือสิ่งของแตกเสียหาย. | |||
| (๖) ย่อมไม่ส่งของให้ผู้อื่นด้วยกิริยาอันเสือกไสผลักโยน. | |||
| (๗) ย่อมไม่ผ่านหน้าหรือบังตาผู้อื่น เมื่อเขาดูสิ่งใดอยู่ เว้นแต่เป็นที่เฉพาะไป. | |||
| (๘) ย่อมไม่เอิกอึงเมื่อเวลาผู้อื่นทำกิจ. | |||
| (๙) ย่อมไม่อื้ออึงในเวลาประชุมสดับตรับฟัง. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่แสดงกิริยาตึงตัง หรือพูดจาอึกทึกในบ้านแขก. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่สอดสวนวาจาหรือแย่งชิงพูด. | |||
| (๒) ย่อมไม่พูดด้วยเสียงอันดังเหลือเกิน. | |||
| (๓) ย่อมไม่ใช้เสียงตวาด หรือพูดจากระโชกกระชาก. | |||
| (๔) ย่อมไม่ใช้วาจาอันหักหาญดึงดัน. | |||
| (๕) ย่อมไม่ใช้ถ้อยคำอันหยาบคาย. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ปล่อยใจให้ฟุ้งซ่านกำเริบหยิ่งโยโส. | |||
| (๒) ย่อมไม่บันดาลโทสะให้เสียกิริยา. | |||
ภาค ๒ ผู้ดี ย่อมไม่ทำอุจาดลามก
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมใช้เสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวอันสะอาด และแต่งโดยเรียบร้อยเสมอ. | |||
| (๒) ย่อมไม่แต่งตัวในที่แจ้ง. | |||
| (๓) ย่อมไม่จิ้มควักล้วงแคะแกะเการ่างกายในที่ชุมชน. | |||
| (๔) ย่อมไม่กระทำการที่ควรจะทำในที่ลับในที่แจ้ง. | |||
| (๕) ย่อมไม่หาวเรอให้ปรากฏในที่ชุมชน. | |||
| (๖) ย่อมไม่จามด้วยเสียงอันดังและโดยไม่ป้องกำบัง. | |||
| (๗) ย่อมไม่บ้วนขากด้วยเสียงอันดัง หรือให้เปรอะเปื้อน ให้เป็นที่รังเกียจ. | |||
| (๘) ย่อมไม่ลุกลนเลอะเทอะมูมมามในการบริโภค. | |||
| (๙) ย่อมไม่ถูกต้องหรือหยิบยื่นสิ่งที่ผู้อื่นจะบริโภคด้วยมือตน. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่ล่วงล้ำ ข้ามหยิบ ของบริโภคผ่านหน้าผู้อื่น ซึ่งควรขอโทษและขอให้เขาส่งได้. | |||
| (๑๑) ย่อมไม่ละลาบละล้วงเอาของผู้อื่นมาใช้ในการบริโภค เช่น ถ้วยน้ำ และผ้าเช็ดมือ. | |||
| (๑๒) ย่อมไม่เอาเครื่องใช้ของตน เช่น ช้อนส้อมไปล้วงตักสิ่งบริโภคซึ่งเป็นของกลาง. | |||
| (๑๓) ย่อมระวัง ไม่พูดจาตรงหน้าผู้อื่นให้ใกล้ชิดเหลือเกิน. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่กล่าวถึงสิ่งโสโครกพึงรังเกียจในท่ามกลางประชุมชน. | |||
| (๒) ย่อมไม่กล่าวถึงสิ่งควรปิดบังในท่ามกลางประชุมชน. มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมพึงใจที่จะรักษาความสะอาด. ภาคสาม ผู้ดี ย่อมมีสัมมาคาราวะ. | |||
ภาค ๓ ผู้ดี ย่อมมีสัมมาคารวะ
| กายจริยา คือ | |||
| (๒) ย่อมนั่งด้วยกิริยาสุภาพเฉพาะหน้าผู้ใหญ่ | |||
| (๓) ย่อมไม่ขึ้นหน้าผ่านผู้ใหญ่. | |||
| (๔) ย่อมไม่หันหลังให้ผู้ใหญ่. | |||
| (๕) ย่อมแหวกที่หรือให้ที่นั่งอันสมควรแก่ผู้ใหญ่หรือผู้หญิง. | |||
| (๖) ย่อมไม่ทัดหรือคาบบุหรี่ คาบกล้อง และสูบให้ควันไปรมผู้อื่น. | |||
| (๗) ย่อมเปิดหมวกเมื่อเข้าชายคาบ้านผู้อื่น | |||
| (๘) ย่อมเปิดหมวกในที่เคารพ เช่น โบสถ์ วิหาร ไม่ว่าแห่งศาสนาใด. | |||
| (๙) ผู้น้อยย่อมเคารพผู้ใหญ่ก่อน. | |||
| (๑๐) ผู้ชายย่อมเคารพผู้หญิงก่อน. | |||
| (๑๑) ผู้ลาย่อมเป็นผู้เคารพก่อน. | |||
| (๑๒) ผู้เห็นก่อนโดยมากย่อมเคารพก่อน. | |||
| (๑๓) แม้ผู้ใดเคารพตนก่อน ย่อมต้องตอบเขาทุกคน ไม่เฉยเสีย. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่พูดจาล้อเลียนหลอกลวงผู้ใหญ่. | |||
| (๒) ย่อมไม่กล่าวร้ายถึงญาติมิตรที่รักใคร่นับถือของผู้ฟังแก่ผู้ฟัง. | |||
| (๓) ย่อมไม่กล่าววาจาติเตียนสิ่งเคารพหรือที่เคารพของผู้อื่นแก่ตัวเขา. | |||
| (๔) เมื่อจะขอทำล่วงเกินแก่ผู้ใด ย่อมต้องขออนุญาตตัวเขาก่อน. | |||
| (๕) เมื่อตนทำพลาดพลั้งสิ่งใด แก่บุคคลใด ควรออกวาจาขอโทษเสมอ. | |||
| (๖) เมื่อผู้ใดได้แสดงคุณต่อตนอย่างไร ควรออกวาจาขอบคุณเขาเสมอ. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมเคารพยำเกรงบิดามารดาและอาจารย์. | |||
| (๒) ย่อมนับถือนอบน้อมต่อผู้ใหญ่. | |||
| (๓) ย่อมมีความอ่อนหวานแก่ผู้น้อย. | |||
ภาค ๔ ผู้ดี ย่อมมีกิริยาเป็นที่รัก
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ฝ่าฝืนเวลานิยม คือ ไม่ไปใช้กิริยายืนเมื่อเขานั่งกับพื้นและไม่ไปนั่งกับพื้นเมื่อเวลาเขายืนเดินกัน. | |||
| (๒) ย่อมไม่ไปนั่งนานเกินสมควรในบ้านของผู้อื่น. | |||
| (๓) ย่อมไม่ทำกิริยารื่นเริงเมื่อเขามีทุกข์. | |||
| (๔) ย่อมไม่ทำกิริยาโศกเศร้าเหี่ยวแห้งในที่ประชุมรื่นเริง. | |||
| (๕) เมื่อไปสู่ที่ประชุมการรื่นเริงย่อมช่วยสนุกชื่นบานให้สมเรื่อง. | |||
| (๖) เมื่อเป็นเพื่อนเที่ยว ย่อมต้องกลมเกลียวและร่วมลำบากร่วมสนุก. | |||
| (๗) เมื่อตนเป็นเจ้าของบ้าน ย่อมต้องต้อนรับและเชื้อเชิญแขกไม่เพิกเฉย. | |||
| (๘) ย่อมไม่ทำกิริยาบึกบึนต่อแขก. | |||
| (๙) ย่อมไม่ให้แขกต้องคอยนานเมื่อเขามาหา. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่จ้องดูนาฬิกาในเวลาที่แขกยังนั่งอยู่. | |||
| (๑๑) ย่อมไม่ใช้กิริยาอันบุ้ยใบ้หรือกระซิบกระซาบกับผู้ใด ในเวลาเฉพาะเมื่อตนอยู่ต่อหน้าผู้หนึ่ง. | |||
| (๑๒) ย่อมไม่ใช่กิริยาอันโกรธเคือง หรือดุดันผู้คนบ่าวไพร่ต่อหน้าแขก. | |||
| (๑๓) ย่อมไม่จ้องดูบุคคลโดยเพ่งพิศเหลือเกิน. | |||
| (๑๔) ย่อมต้องรับส่งแขกเมื่อไปมา ในระยะอันสมควร. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่เที่ยวติเตียนสิ่งของที่เขา ตั้ง แต่ง ไว้ในบ้านที่ตนไปสู่. | |||
| (๒) ย่อมไม่กล่าวสรรเสริญรูปกายบุคคลแก่ตัวเขาเอง. | |||
| (๓) ย่อมไม่พูดให้เพื่อนเก้อกระดาก. | |||
| (๔) ย่อมไม่พูดเปรียบเปรยเกาะแกะสตรีกลางชุมชน. | |||
| (๕) ย่อมไม่ค่อนแคะติรูปกายบุคคล. | |||
| (๖) ย่อมไม่ทักถึงการร้ายโดยพลุ่งโพล่งให้เขาตกใจ. | |||
| (๗) ย่อมไม่ทักถึงสิ่งอันน่าอายน่ากระดากโดยเปิดเผย. | |||
| (๘) ย่อมไม่เอาสิ่งที่น่าจะอายจะกระดากมาเล่าให้แขกฟัง. | |||
| (๙) ย่อมไม่เอาเรื่องที่เขาพึงซ่อนเร้นมากล่าวให้อับอายหรือเจ็บใจ. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่กล่าวถึงการอัปมงคลในเวลามงคล. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมรู้จักเกรงใจคน. | |||
ภาค ๕ ผู้ดี ย่อมเป็นผู้มีสง่า
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมมีกิริยาอันผึ่งผายองอาจ. | |||
| (๒) จะยืนนั่ง ย่อมอยู่ในลำดับอันสมควร ไม่เป็นผู้แอบหลังคนหรือหลีกเข้ามุม. | |||
| (๓) ย่อมไม่เป็นผู้สะทกสะท้านงกเงิ่นหยุด ๆ ยั้ง ๆ . | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมพูดจาฉะฉานชัดถ้อยความ ไม่อุบอิบอ้อมแอ้ม. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมมีความรู้จักงามรู้จักดี. | |||
| (๒) ย่อมมีอัชฌาสัยอันกว้างขวาง เข้าไหนเข้าได้. | |||
| (๓) ย่อมมีอัชฌาสัยเป็นนักเลง ใครจะพูดหรือเล่นอันใดก็เข้าใจและต่อติด. | |||
| (๔) ย่อมมีความเข้าใจว่องไวไหวพริบ รู้เท่าถึงการณ์. | |||
| (๕) ย่อมมีใจอันองอาจกล้าหาญ. | |||
ภาค ๖ ผู้ดี ย่อมปฏิบัติการงานดี
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมทำการอยู่ในระเบียบแบบแผน. | |||
| (๒) ย่อมไม่ถ่วงเวลาให้คนอื่นคอย. | |||
| (๓) ย่อมไม่ละเลยที่จะตอบจดหมาย. | |||
| (๔) ย่อมไม่ทำการแต่ต่อหน้า. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) พูดสิ่งใดย่อมให้เป็นสิ่งที่เชื่อถือได้. | |||
| (๒) ย่อมไม่รับวาจาคล่อง ๆ โดยมิได้เห็นว่าการจะเป็นได้หรือไม่. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมเป็นผู้รักษาความสัตย์ในเวลา. | |||
| (๒) ย่อมไม่เป็นผู้เกียจคร้าน. | |||
| (๓) ย่อมไม่เข้าใจว่า ผู้ดีทำอะไรด้วยตนไม่ได้. | |||
| (๔) ย่อมไม่เพลิดเพลินจนละเลยให้การเสีย. | |||
| (๕) ย่อมเป็นผู้รักษาความเป็นระเบียบ. | |||
| (๖) ย่อมเป็นผู้อยู่ในบังคับบัญชาเมื่ออยู่ในหน้าที่. | |||
| (๗) ย่อมมีมานะในการงานไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก. | |||
| (๘) ย่อมเป็นผู้ทำอะไรทำจริง. | |||
| (๙) ย่อมไม่เป็นผู้ดึงดันในที่ผิด. | |||
| (๑๐) ย่อมปรารถนาความดี ต่อการงานที่ทำอยู่เสมอ. | |||
ภาค ๗ ผู้ดี ย่อมเป็นผู้ใจดี
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) เมื่อเห็นใครทำผิดพลาดอันน่าเก้อกระดาก ย่อมช่วยกลบเกลื่อนหรือทำไม่เห็น. | |||
| (๒) เมื่อเห็นสิ่งของของใครตก หรือจะเสื่อมเสีย ย่อมต้องหยิบยื่นให้หรือบอกให้รู้ตัว. | |||
| (๓) เมื่อเห็นเหตุร้าย หรืออันตรายจะมีแก่ผู้ใด ย่อมต้องรีบช่วย. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่เยอะเย้ยถากถางผู้กระทำผิดพลาด. | |||
| (๒) ย่อมไม่ใช้วาจาอันข่มขี่. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่มีใจอันโหดเหี้ยมเกรี้ยวกราดแก่ผู้น้อย. | |||
| (๒) ย่อมเอาใจโอบอ้อมอารีแก่คนอื่น. | |||
| (๓) ย่อมเอาใจช่วยคนเคราะห์ร้าย. | |||
| (๔) ย่อมไม่เป็นผู้ซ้ำเติมคนเสียที. | |||
| (๕) ย่อมไม่เป็นผู้อาฆาตจองเวร. | |||
ภาค ๘ ผู้ดี ย่อมไม่เห็นแต่แก่ตัวถ่ายเดียว
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่พักหาความสบายก่อนผู้ใหญ่. | |||
| (๒) ย่อมไม่เสือกสนแย่งชิงที่นั่งหรือที่ดูอันใด. | |||
| (๓) ย่อมไม่เที่ยวแย่งผู้หนึ่งมาจากผู้หนึ่ง ในเมื่อเขาสนทนากัน. | |||
| (๔) เป็นผู้ใหญ่ จะไปมาลุกนั่งย่อมไว้ช่องให้ผู้น้อยมีโอกาสบ้าง. | |||
| (๕) ในการเลี้ยงดูย่อมแผ่เผื่อ เชื้อเชิญแก่คนข้างเคียงก่อนตน. | |||
| (๖) ในที่บริโภค ย่อมหยิบยกยื่นส่งสิ่งของแก่ผู้อื่นต่อ ๆ ไป ไม่มุ่งแต่กระทำกิจส่วนตน. | |||
| (๗) ย่อมไม่รวบสามตะกลามสี่กวาดฉวยเอาของที่เขาตั้งไว้เป็นกลาง จนเกินส่วนที่ตนจะได้. | |||
| (๘) ย่อมไม่แสดงความไม่เพียงพอใจในสิ่งของที่เขาหยิบยกให้. | |||
| (๙) ย่อมไม่นิ่งนอนใจให้เขาออกทรัพย์แทนส่วนตนเสมอ เช่น ในการเลี้ยงดูหรือใช้ค่าเดินทางเป็นต้น. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่ลืมที่จะส่งของ ซึ่งคนอื่นได้สงเคราะห์ให้ตนยืม. | |||
| (๑๑) การให้สิ่งของหรือเลี้ยงดูซึ่งเขาได้กระทำแก่ตน ย่อมต้องตอบแทนเขา. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ขอแยกผู้หนึ่งมาจากผู้หนึ่ง เพื่อจะพาไปพูดจาความลับกัน. | |||
| (๒) ย่อมไม่สนทนาแต่เรื่องตนถ่ายเดียว จนคนอื่นไม่มีช่องจะสนทนาเรื่องอื่นได้. | |||
| (๓) ย่อมไม่นำธุระตนเข้ากล่าวแทรกในเวลาธุระอื่นของเขาชุลมุน. | |||
| (๔) ย่อมไม่กล่าววาจาติเตียนของที่เขาหยิบยกให้แก่ตน. | |||
| (๕) ย่อมไม่ไต่ถามราคาของที่เขาได้หยิบยกให้แก่ตน. | |||
| (๖) ย่อมไม่แสดงราคาของที่หยิบยกให้แก่ผู้ใดให้ปรากฏ. | |||
| (๗) ย่อมไม่ใช้วาจาอันโอ้อวดตนและหลบหลู่ผู้อื่น. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่มีใจมักได้ | |||
| (๒) ย่อมไม่ตั้งใจปรารถนาของรักเพื่อน. | |||
| (๓) ย่อมไม่พึงใจการหยิบยืมข้าวของทองเงินซึ่งกันและกัน. | |||
| (๔) ย่อมไม่หวังแต่จะพึ่งอาศัยผู้อื่น. | |||
| (๕) ย่อมไม่เป็นผู้เกี่ยงงอนทอดเทการงานตนให้ผู้อื่น. | |||
| (๖) ย่อมรู้คุณผู้อื่นที่ได้ทำแล้วแก่ตน. | |||
| (๗) ย่อมไม่มีใจริษยา. | |||
ภาค ๙ ผู้ดี ย่อมรักษาความสุจริตซื่อตรง
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ละลาบละล้วงเข้าห้องเรือนแขกก่อนเจ้าของบ้านเชิญ. | |||
| (๒) ย่อมไม่แลลอดสอดส่ายโดยเพ่งเล็งเข้าไปตามห้องเรือนแขก. | |||
| (๓) ย่อมไม่เที่ยวฉวยโน่นหยิบนี่ของผู้อื่นดูจนเหลือเกิน ราวกับว่าจะค้นหาสิ่งใด. | |||
| (๔) ย่อมไม่เที่ยวขอหรือหยิบฉวยดูจดหมายของผู้อื่นที่เจ้าของไม่มีประสงค์จะให้ดู. | |||
| (๕) ย่อมไม่เที่ยวขอหรือหยิบฉวยดูสมุดพกหรือสมุดจดรายงานบัญชีของผู้อื่น ซึ่งตนไม่มีธุระเกี่ยวข้องเป็นหน้าที่. | |||
| (๖) ย่อมไม่เที่ยวนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือของผู้อื่น. | |||
| (๗) ย่อมไม่เที่ยวเปิดดูหนังสือตามโต๊ะเขียนหนังสือของผู้อื่น. | |||
| (๘) ย่อมไม่แทรกเข้าหมู่ผู้อื่นซึ่งเขาไม่ได้เชื้อเชิญ. | |||
| (๙) ย่อมไม่ลอบแอบฟังคนพูด. | |||
| (๑๐) ย่อมไม่ลอบแอบดูการลับ. | |||
| (๑๑) ถ้าเห็นเข้าจะพูดความลับกัน ย่อมต้องหลบตาหรือลี้ตัว. | |||
| (๑๒) ถ้าจะเข้าห้องเรือนผู้ใด ย่อมต้องเคาะประตูหรือกล่าววาจาให้เขารู้ตัวก่อน. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ซอกแซกไต่ถามธุระส่วนตัวหรือการในบ้านของเขาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องแก่ตน. | |||
| (๒) ย่อมไม่เที่ยวถามเขาว่า นั่นเขียนหนังสืออะไร. | |||
| (๓) ย่อมไม่เที่ยวถามถึงผลประโยชน์ที่เขาหาได้เมื่อตนไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้อง. | |||
| (๔) ย่อมไม่เอาการในบ้านของผู้ใดมาแสดงในที่แจ้ง. | |||
| (๕) ย่อมไม่เก็บเอาความลับของผู้หนึ่งมาเที่ยวพูดแก่ผู้อื่น. | |||
| (๖) ย่อมไม่กล่าวถึงความชั่วร้าย อันเป็นความลับเฉพาะบุคคลในที่แจ้ง. | |||
| (๗) ย่อมไม่พูดสับปลับกลับกลอกตลบตะแลง. | |||
| (๘) ย่อมไม่ใช้คำสบถติดปาก. | |||
| (๙) ย่อมไม่ใช้ถ้อยคำมุสา. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่เป็นคนต่อหน้าอย่างหนึ่งลับหลังอย่างหนึ่ง. | |||
| (๒) ย่อมเป็นผู้รักษาความไว้วางใจแก่ผู้อื่น. | |||
| (๓) ย่อมไม่แสวงประโยชน์ในทางที่ผิดธรรม. | |||
| (๔) ย่อมเป็นผู้ตั้งอยู่ในความเที่ยงตรง. | |||
ภาค ๑๐ ผู้ดี ย่อมไม่ประพฤติชั่ว
| กายจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่เป็นพาลเที่ยวเกะกะระรั้วและกระทำร้ายคน. | |||
| (๒) ย่อมไม่ข่มเหงผู้อ่อนกว่า เช่น เด็กหรือผู้หญิง. | |||
| (๓) ย่อมไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนเจ็บอาย เพื่อความสนุกยินดีของตน. | |||
| (๔) ย่อมไม่หาประโยชน์ด้วยอาการที่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน. | |||
| (๕) ย่อมไม่เสพสุราจนถึงเมาและติด. | |||
| (๖) ย่อมไม่มั่วสุมกับสิ่งอันเลวทราม. | |||
| (๗) ย่อมไม่หมกมุ่นในการพนัน เพื่อจะปรารถนาทรัพย์. | |||
| (๘) ย่อมไม่ถือเอาเป็นของตน ในสิ่งที่เจ้าของไม่ได้อนุญาตให้. | |||
| (๙) ย่อมไม่พึงใจในหญิงที่มีเจ้าของหวงแหน. | |||
| วจีจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่เป็นพาลพอใจทะเลาะวิวาท. | |||
| (๒) ย่อมไม่พอใจนินทาว่าร้ายกันและกัน. | |||
| (๓) ย่อมไม่พอใจพูดส่อเสียดยุยง. | |||
| (๔) ย่อมไม่เป็นผู้สอพลอประจบประแจง. | |||
| (๕) ย่อมไม่แช่งชักให้ร้ายผู้อื่น. | |||
| มโนจริยา คือ | |||
| (๑) ย่อมไม่ปองร้ายผู้อื่น. | |||
| (๒) ย่อมไม่คิดทำลายผู้อื่นด้วยประโยชน์ตน. | |||
| (๓) ย่อมมีความเหนี่ยวรั้งใจตนเอง. | |||
| (๔) ย่อมเป็นผู้มีความละอายแก่บาป. | |||
