เรือนไทย
ยินดีต้อนรับ ท่านผู้มาเยือน
กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?
ข่าว: การแนบไฟล์ กรุณาใช้ชื่อไฟล์ภาษาอังกฤษเท่านั้นครับ
หน้า: [1] 2
  พิมพ์  
อ่าน: 3540 ปัจฉิมบทของนักโทษประหาร แม็คเว
นกข.
บุคคลทั่วไป
 เมื่อ 18 มิ.ย. 01, 01:31

วันนี้เชิญพี่น้องในเรือนไทยมองออกนอกหน้าต่างไปยังโลกนอกเมืองไทยหน่อยครับ

ถือโอกาสที่มีสมาชิกใหม่บนเรือนมากหน้าหลายตา และเดาว่าอาจจะมีผู้ชำนาญการวรรณกรรมอังกฤษมาร่วมด้วย ถามเสียเลยว่า ใครดูข่าวการประหารนายทิโมธี แม็คเว ที่อเมริกาบ้างครับ ข้อเขียนสุดท้ายของแกก่อนถูกประหาร เขียนว่า ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน... เอ้อ ไม่ใช่ ....  แกลอกบทกวีชื่อ Invictus ของกวีอังกฤษ (ดูเหมือนชื่อเฮนเล่ย์ - ตามข่าว) ซึ่งลงท้ายว่า
I am the Master of my fate,
I am the Captain of my soul...

ผมไม่ได้เรียนวรรณคดีอังกฤษ เลยเกิดสนใจท่านแฮนเล่ย์นี่ขึ้นมาครับ แต่ผมจำได้แน่ๆ ว่า เคยอ่านสองบาทสุดท้ายของ Invictus นี่แหละมาแล้ว แต่ไม่ยักกะใช่อ่านจากในตำราวรรณคดี กลายเป็นจากบทความจิตวิทยา ผมจำได้ว่าผมอ่านบทความทางจิตวิทยาภาษาไทยนี่แหละ จำไม่ได้แล้วว่าของอาจารย์อะไรเขียน ท่านเขียนโดยอ้างถึงกวีคนนี้ว่า เขียนบทกวีไว้ได้ฮึกเหิมอหังการ์มาก อย่างที่เห็น 2 บรรทัดนี่ แต่จริงๆ แล้วเป็นการแอบซ่อนความซึมเศร้าไว้ลึกๆ เพราะในบั้นปลายในที่สุดเขาก็ฆ่าตัวตายเอง

เมื่อบวกกับที่อีตาแม็คเวแกบอกว่าการที่แกต้องโทษประหารนี้ เป็น State-assisted suicide การฆ่าตัวตายโดยรัฐเข้ามาช่วยฆ่า เลยชักอยากรู้เรื่องของแฮนเล่ย์ครับ
บันทึกการเข้า
ปริบ ปริบ
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 1  เมื่อ 12 มิ.ย. 01, 23:54

น่าสนใจมากเลยครับในประเด็นนี้ แต่ตัวข้าน้อยก็ไม่มีความรู้ทางด้านวรรณคดีอังกฤษเลย
แล้วอยากถามต่อว่า อะไรเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้นาย แม็ค เว ในการระเบิดตึกของรัฐบาลในครั้งนั้น
บันทึกการเข้า
นกข.
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 2  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 00:03

ปริบปริบๆๆ ด้วยครับ แหะๆ ไม่รู้ (แต่รู้ว่าแกถือว่าแกไม่ผิดที่ได้ระเบิดตึกจนคนตายไป 168 คน จนถึงวาระสุดท้ายแกก็ถือว่าแกไม่ผิด)
ไปหาข้อมูลเพิ่ม ได้ความว่า Invictus เป็นภาษาลาติน แปลว่า อยุธยา เอ๊ย... แปลว่า ฉันไม่แพ้ ครับ พยายามลากขึ้นเรือนไทยสุดฤทธิ์นะเนี่ย
บันทึกการเข้า
แพงเมือง
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 3  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 01:20

รอฟังความคิดเห็นและคำอธิบายจากผู้รู้นะคะ..  ่ส่วนตัวข้าพเจ้านั้น ลำพังวรรณคดีไทยยังเอาตัวไม่รอดเลยค่ะ..
บันทึกการเข้า
CIEL
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 4  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 02:12

มารอขอความรู้ด้วยคนค่ะ
เมื่อไหร่จะมีผู้รู้มาขยายความซักทีน้า...
บันทึกการเข้า
พวงร้อย
สุครีพ
******
ตอบ: 904


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 5  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 02:45

ไปหามาให้ค่ะ

Invictus
by William Ernest Henley

                                     Out of the night that covers me,
                                     Black as the Pit from pole to pole,
                                     I thank whatever gods may be
                                     For my unconquerable soul.
                                     In the fell clutch of circumstance
                                     I have not winced nor cried aloud.
                                     Under the bludgeonings of chance
                                     My head is bloody, but unbowed.
                                     Beyond this place of wrath and tears
                                     Looms but the Horror of the shade,
                                     And yet the menace of the years
                                     Finds, and shall find, me unafraid.
                                     It matters not how strait the gate,
                                     How charged with punishments the scroll,
                                     I am the master of my fate:
                                     I am the captain of my soul.
บันทึกการเข้า
พวงร้อย
สุครีพ
******
ตอบ: 904


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 6  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 02:50

ที่มา

http://www.wcupa.edu/_academics/sch_cas.eng/fletcher/project.htm' target='_blank'>http://www.wcupa.edu/_academics/sch_cas.eng/fletcher/project.htm



"Invictus", published in 1875, may have been anticipated by two earlier poems written by William Ernest Henley, but never published. These poems are "A Love by the Sea" and "A Thanksgiving," dated September of 1872 and September of 1875, respectively. Both poems share similar aspects of "Invictus," and both possess strikingly similar wordings.



                                              A Love by the Sea

                                                    -1-

                                     Out of the starless night that covers me,

                                       (O tribulation of the wind that rolls!)

                                   Black as the cloud of some tremendous spell,

                                       The sussuration of the sighing sea

                                   Sounds like the sobbing whisper of two souls

                                      That tremble in a passion of farewell.

                                                    -2-

                                      To the desires that trebled life in me,

                                      (O melancholy of the wind that rolls!)

                                  The dreams that seemed the future to foretell,

                                  The hopes that mounted herward like the sea,

                                   To all the sweet things sent on happy souls,

                                     I cannot choose but bid a mute farewell.

                                                    -3-

                                     And to the girl who was so much to me

                                      (O lamentation of this wind that rolls!)

                                     Since I may not the life of her compel,

                                    Out of the night, beside the sounding sea,

                                  Full of the love that might have blent our souls,

                                     A sad, a last, a long, supreme farewell.



In reference to this poem, Edward H. Cohen states that "the parallels here to'Invictus' are self-evident: the dramatic first line, the heavy rhyming vowels, the sense of despair which modulates forebearance. Equally apparent are the deficiencies of this work as an early draft..."(193). In light of Cohen's arguments, "A Love by the Sea" can easily be seen as at least an early

beginning for what later would become "Invictus."



While "A Love by the Sea" possesses a similar first line and rhyme scheme to "Invictus," "A Thanksgiving" shares even more similar qualities:



                                               A Thanksgiving



                                       From brief delights that rise to me

                                           Out of unfathomable dole,

                                        I thank whatever gods there be

                                         For mine unconquerable soul.

                                       In the strong clutch of Circumstance

                                      It has not winced, nor groaned aloud.

                                       Before the blows of eyeless chance

                                        My head is bloody, but unbowed.

                                       I front unfeared the threat of space

                                          And dwindle into dark again.

                                        My work is done, I take my place

                                       Among the years that wait for men.

                                         My life, my broken life must be

                                           One unsuccourable dole.

                                       I thank the gods- they gave to me

                                         A dauntless and defiant soul.



It is obvious simply by reading this piece that it anticipated the final draft of "Invictus." The similar rhyme pattern and phrasings are proof of this. These texts were found by Henley in 1888. "Invictus" was dated in 1875, but there is no reason to believe that it was drafted in that year, as "A Love by the Sea" and "A Thanksgiving" suggest a revising process that may have began as early as 1872. Perhaps Henley realized that "A Thanksgiving" was a weaker version of the finished product, "... and that, in seeking to make the work more dramatic, it seized upon the opening line and key phrases and sonances of 'A Love by the

Sea'". (Cohen 196) Furthermore, these two poems suggest that "Invictus" is "...the culmination of a long and torturous struggle

for life and truly as an epilogue to all the poems Henley wrote In Hospital. (Cohen 196)
บันทึกการเข้า
พวงร้อย
สุครีพ
******
ตอบ: 904


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 7  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 02:56

Our Interpretations



Whenever you are experiencing a moment of self-doubt or self-pity, a quick remedy would be to recite William Ernest Henley's "Invictus" to yourself a few times. "Invictus" is one of the most inspiring poems I have ever read, especially after learning of Henley's turbulent life. "Invictus" is a poem that speaks of overcoming physical as well as emotional anguish to maintain your own spirit and identity.



Perhaps some may view this poem as slightly self-absorbed or even arrogant. But when reminded of Henley's constant pain due to his tuberculosis, and his impoverished childhhod, one can learn to admire Henley's "unconquerable soul" even after the "bludgeonings of chance." These bludgeonings can be taken literally (due to his chronic physical pain) or figuratively (due to his

unfortunate early life), but his "head is bloody, but unbowed." To me, this shows that endurance and strength through difficult times is always possible. Henley fought his virus, he fought his way out of poverty, and was still able to establish a meaningful

life for himself. After learning his biography, it seems to me that this poem captures the true spirit of Henley's soul. This poem inspires me, and hopefully many others, to persevere to achieve constant improvement regardless of life's desolate circumstances. Henley expresses in "Invictus" that:

                                       "It matters not how strait the gate,

                                    How charged with punishments the scroll,

                                          I am the master of my fate:

                                          I am the captain of my soul.



It is evident here that life will always send you in a different direction than you may have planned, and though people may try, they cannot change you. Henley may not have been able to control what happened to him in life, but he knew he was the onlyone who could determine the way in which he would live his life. Hopefully, by reading "Invictus", everyone could adopt at leasta little bit of his drive and self-confidence to live their life as fully as he did, regardless of circumstances.



Joyce Fischer









"Invictus", as it has come to be called, is the only poem composed by William Ernest Henley that saves him from fading intoobscurity amongst Victorian writers. Despite an impressive body of work, a brilliant career as an editor, and relations with othermore popular writers, Henley's accomplishments, save for "Invictus", are unfairly overlooked. At least, however, the poem thathe is most remembered for presents an accurate portrayal of this truly interesting person.



Probably the most important aspect of "Invictus" is Henley's agnostic attitude. Unsure of any one particular god, he thanks"whatever gods may be;" that is, if there are any gods at all. By the end of the poem, it is clear that the existence of any godor gods is purely inconsequential to Henley's own existence. He is the master of his fate, the captain of his soul. He is thechampion of self-reliance, and challenges the notion that man cannot rely upon inner strength alone, that he must have the helpof some sort of deity in order to survive in this world. Henley's feelings towards these experiences were most likely born out ofhis harrowing hospital experiences, and his powerful triumph over tuberculosis. "Invictus" is the poem of a survivor, and asurvivor is exactly what Henley was.



William Ernest Henley will probably always be remembered primarily for "Invictus,"even though he accomplished far more in hislifetime than the mere completion of this one poem. It is, though, the most characteristic of his strong willed personality.Hopefully, some people will find this poem interesting enough in the future to do some further reading into Henley's impressivecatalogue.



Jim McGinley
บันทึกการเข้า
ด.เด็ก
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 8  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 08:46

ผมคิดว่าแกเป็นโรคจิตนะครับ พวกเดียวกับฮิตเลอร์เลย
บันทึกการเข้า
ส้มหวาน
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 9  เมื่อ 13 มิ.ย. 01, 23:06

คุณ ด.เด็ก คะ ถ้าดูmotivationของเขา จริงๆแล้วดิฉันคิดว่าเขาไม่ได้เป็นโรคจิตค่ะ
บันทึกการเข้า
ด.เด็ก
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 10  เมื่อ 14 มิ.ย. 01, 08:57

การฆ่าคนโดยไม่กระพริบตานี่ ถ้าไม่ใช่คนเป็นโรคจิตแล้ว ก็แสดงว่าคนนั้นเป็นคนที่เหี้ยมเกรียมมาก คุณส้มหวานทราบไหมครับว่าเด็กทารกตายไปกี่คนในวันนั้น แล้วคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องมาสังเวยกับmotivationของเศษมนุาย์เช่นนี้.....
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30536

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 11  เมื่อ 14 มิ.ย. 01, 17:32

อ่านpoem จบแล้วค่ะ
ขอวิจารณ์อย่างไม่เข้าข้างฆาตกรแต่เข้าข้างประชาชนตาดำๆรวมลูกเด็กเล็กแดงที่ตายไปว่า
อีตาแม็คเรมิบังควรจะถูกยกย่อง หรือได้รับความเชื่อถืออะไรเกี่ยวกับ Invictus นั่นเลย
ทำนองเดียวกับคนค้ายาบ้าในเมืองไทยจะท่องกลอนสุนทรภู่ยามเดินเข้าหลักประหารว่า

ทำบุญบวชกรวดน้ำขอสำเร็จ
พระสรรเพชญโพธิญาณประมาณหมาย

เราก็ไม่ควรจะไปปลื้มว่า โห  เก่ง น่าทึ่ง มีเป้าหมายสูงส่ง   ดีกว่าพวกเราๆ ที่ขอแค่ตายไปแค่ไม่ตกนรกก็พอ
ต้องดูพฤติกรรมเป็นหลัก  จะถือหนังสืออะไรไม่สำคัญ

Invictus นะคะ ถ้าตีความหมายอย่างคร่าวๆ ก็ประมาณเพลง "เย้ยฟ้าท้าดิน" คงพอนึกออก

ข้าขอลิขิตชีวิตข้าเองไม่เกรงดินฟ้า
อีกพื้นพสุธาอย่าครวญว่าข้าข่มเหง
เย้ยทั้งฟ้าท้าทั้งดินสิ้นยำเกรง
บุ๋ง บุ๋ง

การที่ฆาตกรเลือดเย็นคนหนึ่งยึด poem นี้เป็นหลัก ก็คือเขาตีความไปว่า เขาไม่หวั่นไหวกับอะไรทั้งสิ้นนอกจากความต้องการของเขาเอง
สังคม กฏหมาย ศาสนา ครอบงำเขาไม่ได้
บุคคลที่ไม่ยอมให้กฎเกณฑ์ทางโลกมาครอบงำ ถ้าไปในทางดีก็จะเป็นนักบุญ หรือผู้ยอมตายเพื่อศรัทธาของตน
ถ้าไปในทางร้ายก็เป็นอีตาโรคจิตนี่แหละค่ะ    ไม่สำนึกว่าตัวเองทำอะไรลงไปแถมยังอ้างหน้าด้านๆอีก

Henley เท่าที่อ่านในนี้ และเท่าที่ปัดฝุ่นความจำ ไม่ใช่กวีดังของสมัยวิกตอเรียน   ค่อนข้างจะโนเนม หรือมีเนมน้อยๆเสียด้วยซ้ำ
แต่อะไรทำให้แกเขียนบทนี้ขึ้นมา  ก็คือวิคตอเรียนในช่วงค่อนมาทางปลายเป็นยุคที่ความศรัทธาในคริสตศาสนาเดินมาถึงทางแยก
เกิดนิกายใหม่ ความเชื่อใหม่ การปฏิเสธพระเจ้าแบบโรมันคาธอลิค  เกิดการตีความพระคัมภีร์แบบใหม่ฯลฯ
อหังการ์ของมนุษย์เกิดขึ้นว่า ชีวิตเขาเป็นผู้ลิขิตเอง ไม่ใช่แล้วแต่พระประสงค์ของพระเจ้าอีกต่อไป
ก็แนวคิดแบบ Existentialism น่ะค่ะ

กวีหลายคนโดดออกมาราวีศรัทธาดั้งเดิมอย่างดุเดือด Algenon Swinburne ก็เป็นอีกคนที่ใช้ถ้อยคำแสบสันต์บรรยายพระเยซู ชนิดพวกชนชั้นกลางแก่วัดของอังกฤษทนไม่ได้
ความคิดของเฮนลีย์จึงไม่ได้แหวกโดดเด่นอะไรนัก ภาษาก็ไม่ได้ใหม่แปลกหรือเฉียบคมเท่าไร
น่าศึกษาก็ตรงที่ แกสะท้อนมุมมองแบบใหม่เช่นเดียวกับกวีหลายคน ในด้านศาสนาและฟ้าลิขิต ในช่วงค่อนมาทางปลายวิคตอเรียน

ส่วนคำชมของคนที่เขียนถึงเฮนลีย์ ที่คุณพวงร้อยอุตสาหะไปค้นมาให้  ไม่ใช่การวิจารณ์ค่ะ เป็นรีวิว
ค่อนไปในทางแนะนำหนังสือเพื่อขายเสียด้วยซ้ำ  ดิฉันว่างั้นนะ ดูจากโวหาร
บันทึกการเข้า
ส้มหวาน
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 12  เมื่อ 14 มิ.ย. 01, 17:37

แล้วเด็กที่ตายในระเบิดที่โอกลาโฮมากับเด็กที่ตายที่เท็กซัสในกลุ่มของดาวิดซึ่งเอฟบีไอบอกว่าไม่ใช่ความผิดของตนนั้นมีคุณค่าไม่เท่ากันหรือคะ ทำไมอีกเรื่องคนถึงเพิกเฉยสนิท  คนโรคจิตจะทำอะไรนั้นไม่มีเหตุผล แต่ตาคนนี้เป็นคนปกติค่ะ ถึงจะหัวรุนแรงแต่ก็ปกติค่ะ ถ้าเป็นโรคจิตเขาคงไม่โดนโทษประหารหรอกค่ะ คงโดนจำคุกตลอดชีวิตและถูกส่งตัวไปแทน
บันทึกการเข้า
ส้มหวาน
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 13  เมื่อ 14 มิ.ย. 01, 17:40

พิมท์ตก   ..งคงถูกส่งตัวไปรักษาแทน    ...ขอโทษที่ออกนอกเรื่องไปค่ะ  ยิ้ม
บันทึกการเข้า
นกข.
บุคคลทั่วไป
ความคิดเห็นที่ 14  เมื่อ 14 มิ.ย. 01, 22:24

ผมเชื่อว่านายทิมมี่คนนี้ไม่ได้ป่วย แต่เป็นคนปกติที่โหดเป็นปกติเท่านั้น เพราะถ้าป่วยเป็นโรคจิตและพิสูจน์ได้ ว่าทำไปโดยไม่มีสติสัมปชัญญะ ทนายจำเลยคงยกมาเป็นข้อต่อสู้แล้วเพื่อให้ไม่ต้องรับผิดชอบการกระทำของตน ทางอังกฤษหลักกฎหมายนี้ เรียกว่าแม็คนอตันลอว์ ทางอเมริกาก็น่าจะมีหลักคล้ายๆ กัน ทางไทยก็มี แต่วิธีการพิสูจน์ให้ศาลเห็นว่าเป็นบ้า ไม่รู้สติ กระทำการไปเช่นนั้นโดยวิกลจริตนี่ มีรายละเอียดอีกมากที่ผมไม่แม่น

เรื่องนี้ต้องถามผู้เชี่ยวชาญนิติจิตเวชครับ

แต่เห็นได้ชัดว่าการที่แกอ้างบทกวีของเฮนลีย์นั้น แปลว่าแกไม่ยอมรับผิด ไม่สำนึก ไม่เห็นว่าสิ่งที่แกทำไปนั้นผิด จนวาระสุดท้าย

CNN ไปสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญทางวรรณกรรมอังกฤษยุควิกตอเรียคนหนึ่ง ได้ความว่า แม้บทกวีนี้จะมีหลายคนถือว่าเป็นบทกวีที่ให้แรงบันดาลใจ (inspirational) แต่ที่จริงถ้าเราดูประวัติคนเขียนคือ เฮนลีย์ประกอบแล้ว เขาเห็นว่าเป็นการแสดงถึง stoicism (ไม่รู้แปลเป็นไทยยังไงดี - ปลงและรับสภาพทุกข์โดยอดทน?) มากกว่า เฮนลีย์รับทุกข์มากนะครับตามประวัติ ดูเหมือนเจ็บป่วยด้วย และตามที่ผมจำได้ก็คือ จะแต่งว่าขอหัวเราะเยาะเย้ยเหวยๆ ฟ้า อย่างไร ในที่สุดแกทนไม่ไหวก็ฆ่าตัวตายอยู่ดี

และที่น่าสนใจอีกอันหนึ่งคือ อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญวรรณกรรมอังกฤษคนนั้น (เผอิญเป็นซิสเตอร์แม่ชีฝรั่ง) พูดถึงบรรยากาศการท้าทายพระเจ้าในศาสนาคริสต์ ในช่วงสมัยวิกตอเรีย เหมือนๆ กับที่คุณเทาชมพูอธิบาย แต่มีข้อสังเกตว่า ว่า ในภาษาฮิบรู คำที่ใช้เป็นพระนามพระเจ้า นั้น แปลได้ว่า I am "ฉันเป็นอยู่" (ผมก็ไม่ทราบว่าคำนั้นคือคำว่า ยาห์เวห์ หรือยะโฮวา หรืออะไร ซิสเตอร์ไม่ได้บอก) ดังนั้นประโยค 2 ประโยคสุดท้ายที่ว่า I am the Master of my fate / I am the Captain of my soul. จึงอาจจะมีความหมายแฝงที่เฮนลีย์ตั้งใจจะเล่นคำซ่อนอยู่ก็ได้ คืออ่านเผินๆ เหมือนจะเป็นว่าเยาะเย้ยถากถางพระเจ้ามาทั้งบท แต่ที่จริงก็ยอมให้พระเจ้านำ ซิสเตอร์เชื่อว่าเฮนลีย์รู้ว่า I am ภาษาฮิบรู แปลว่า God แต่ตั้งข้อสงสัยว่าทิโมธี่ แม็คเวคงจะไม่รู้ ไม่ยังงั้นอาจจะไม่อ้าง
บันทึกการเข้า
หน้า: [1] 2
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006, Simple Machines
Simple Audio Video Embedder

XHTML | CSS | Aero79 design by Bloc หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.041 วินาที กับ 19 คำสั่ง