เรือนไทย
ยินดีต้อนรับ ท่านผู้มาเยือน
กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?
ข่าว: การแนบไฟล์ กรุณาใช้ชื่อไฟล์ภาษาอังกฤษเท่านั้นครับ
หน้า: 1 ... 10 11 [12]
  พิมพ์  
อ่าน: 27643 เสี้ยวหนึ่งกับป่าดงและชาวถิ่น
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 165  เมื่อ 10 ก.พ. 19, 19:06

ชาวบ้านวังปาโท่เป็นผู้คนที่มีต้นตะกูล/ถิ่นฐานดั้งเดิมอยู่ในพื้นที่ อ.แม่สอด (หรือ อุตรดิตถ์ ? จำได้ไม่แม่นเสียแล้ว) มีอาชีพทำนา ทำไร่ ทำสวน ผมไม่ได้ซักถามโดยละเอียดถึงที่มาที่ไปว่าเข้ามาตั้งบ้านเรือนอยู่เมื่อใด ก็เข้าใจเอาเองว่าคงจะเข้ามาตั้งบ้านเรือนในยุคที่มีการให้สัมปทานการทำไม้ในพื้นที่ป่าด้านเหนือของพื้นที่ราบห้วยเขย่ง  ในภายหลัง(ณ ขณะนั้น) ก็มีคนอีสานจาก จ.ชัยภูมิ ย้ายมาตั้งบ้านเรือนอยู่ด้วย 2-3 คน ทำมาหากินกับการจับปลาในบริเวณที่เป็นวังน้ำของแควน้อย(น้ำลึก) 

ได้พบคนแต่งกายแบบพม่า ใช้งอบทรงหมวกกุยเล้ยใบเล็กของจีน เชื้อสายไทย-ลาวที่พูดภาษาไทยแบบใช้สรรพนามเรียกต้นเองว่า ข้อย
เข้ามารับจ้างทำงานอยู่ในพื้นที่ มีบ้านเรือนอยู่ในเขตประเทศพม่า พวกนี้รู้ประวัติตนเองว่าเป็นคนไทย/ลาวที่ถูกต้อน(หรืออพยพ)ไปตั้งบ้านเรือนอยู่ในพื้นที่ต่างๆในเขตพม่าเป็นจำนวนหลายหมู่บ้าน ก็คงเป็นข้อมูลที่จับต้องได้ของเรื่องราวในสมัยอยุธยาต้น (?) ต่อเนื่องจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ก่อนที่จะมีการเสียดินแดน   
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 166  เมื่อ 10 ก.พ. 19, 20:17

เราคงจะจัดให้ชาวบ้านวังปาโท่เป็นผู้คนพวกรักความสงบ ใช้ชีวิตเรียบง่ายและพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน  หมู่บ้านร่มรื่นไปด้วยร่มไม้ แต่ละบ้านมีการปลูกไม้ดอกไม้ประดับ เช่น กุหลาบพวง (กุหลาบป่าสายพันธุหนึ่ง ใบและกลีบดอกเอามากินแนมกับลาบหรือน้ำพริกได้) ต้นโกสนสายพันธุ์เก่าใบเล็กเป็นเกลียวและพันธุ์ใบใหญ่ (ใบแฮ่ม_เอามากินสดแนมกับลาบได้ เอามาเป็นผักผัดกับเนื้อสัตว์ก็ได้)

ที่ผมชื่นชมพวกเขาก็คือ การพยายามอนุรักษ์สถานที่ๆมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ดังเช่นเรื่องแอ่ง(หลุม)วงกลมที่ได้เล่ามา    (ในแอ่งวงกลมนี้ได้พบใหวางแบบตั้งหลายใบ มีกรวดแม่น้ำก้อนขนาดประมาณกำปั้นมือ 2 ก้อนวางทับอยู่บนปากให  พบเศษถ้วยชามลวดลายและสีสรรแบบศิลาดล พบอุปกรณ์เครื่องประกอบของเชี่ยนหมาก (เช่นเบ้าใส่ปูนสำหรับทาใบพลู) พบดาบ พบโกลนม้า เหล่านี้เป็นต้น)   ชาวบ้านจะไม่บอกเล่าให้คนแปลกหน้าฟัง ไม่บอกสถานที่ และไม่พาไป   
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 167  เมื่อ 12 ก.พ. 19, 20:37

จากบ้านวังปาโท่ไประยะหนึ่งก็จะเข้าเขตชุมขนตัวเมือง อ.สังขละบุรี    ในครั้ง พ.ศ.2520+นั้น สังขละบุรีมีสภาพเป็นชุมชนขนาดเล็กมาก มีชุมชนแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มคนเชื้อชาติกะเหรี่ยง อาศัยอยู่ในบ้านเรือนที่ทำด้วยไม้จริง (มิใช่บ้านที่สร้างด้วยไม้ไผ่) ในแต่ละบ้านมีรูปของพระสุวรรณคีรีแขวนอยู่ เมื่อสอบถามก็ได้ความว่า เป็นกลุ่มคนที่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับพระสุวรรณคีรี สืบต่อตกทอดต่อๆกันมาจนในปัจจุบัน พระสุวรรณคีรีผู้นี้เป็นชาวกะเหรี่ยงที่ ร.5 ท่านได้ทรงตั้งให้เป็นหัวหน้าชุมชนส่วนหน้าของไทยในพื้นที่ชายแดนต่อกับพม่า   กลุ่มคนอีกลุ่มคือพวกคนไทย ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกที่ทำงานทางราชการ  และอีกกลุ่มหนึ่งก็จะเป็นพวกชาวบ้านที่เป็นคนไทย กลุ่มนี้อาศัยอยู่ในพื้นที่ทุ่งมาลัย ห่างจากตัวอำเภอไปสองสามกิโลเมตร มีอาชีพทำไร่ ทำสวน และเลี้ยงสัตว์(โดยเฉพาะว้ว)   

ในปัจจุบัน เมื่อน้ำในอ่างน้ำของเขื่อนศรีนครินทร์ได้ท่วมพื้นที่ตั้งของตัวอำเภอดั้งเดิม ได้มีการย้ายที่ตั้งตัวอำเภอใหม่ และมีการย้ายวัดของหลวงพ่ออุตตมะ ผู้คนของ อ.สังขละบุรี ก็ได้เปลียนไปเป็นพวกเชื้อสายมอญเป็นจำนวนมากขึ้น   ผมห่างเหินกับพื้นที่นี้มานานจนไม่เหลือความรู้เลยว่าพวกชาวกะเหรี่ยงลูกหลานของพระสุวรรณคีรีเหล่านั้นได้โยกย้ายกระจายไปอยู่ที่ใดกันบ้าง   
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 168  เมื่อ 13 ก.พ. 19, 20:16

เรื่องหนึ่งที่ได้เห็นในตัว อ.สังขละบุรี คือ ตอนเย็นๆจะมีแม่ค้าหาบผักสดมาขายตามบ้าน ส่วนของสดพวกเนื้อสัตว์นั้น ก็จะว่ากันเป็นวันๆไป อาจจะมีหรือไม่มีก็ไม่มีใครรู้ได้ แล้วก็ยังไม่รู้อีกด้วยว่าจะขายที่จุดใหนและเวลาใหน  เมื่อเดินทางเข้าไปทำงานในพื้นที่จึงต้องมีความพร้อมเสมอ  บ้านที่ขายของก็จะมีแต่พวกเครื่องกระป๋องเล็กๆน้อยๆ นอกนั้นก็จะเป็นของใช้เสียเกือบทั้งหมด ครับ อดเอาง่ายๆเลย

ภาพเช่นนี้ผมเห็นอีกแห่งหนึ่งที่ อ.อุ้มผาง จ.ตาก  ซึ่งที่นี่ดูจะหนักกว่าที่สังขละบุรีเสียอีก คือยู่ในลักษณะใกล้จะไม่มีอะไรเลย   
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 169  เมื่อ 13 ก.พ. 19, 20:35

เส้นทางถนนต่อจากสังขละบุรี จะผ่าเข้าเขตพม่าซึ่งเป็นพื้นที่ๆมีขอบเขตคล้ายคล้ายปากนกแก้ว เป็นที่ตั้งของทหารมอญ และแหล่งทำการของพวกมอญอิสระ (หากความจำยังถูกต้อง เรียกว่า รัฐมะลิวัลย์) ก่อนที่จะกลับเข้าเขตไทยแ้ล้วไต่เส้นพรมแดนไปยังพระเจดีย์สามองค์  ระยะทางทั้งสิ้นประมาณ 27 กม. ใช้เวลาเดินทางในหน้าแล้งประมาณ 3+/- ชั่วโมง ส่วนในฤดูฝนนั้นมิอาจคาดเดาเวลาได้
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 170  เมื่อ 14 ก.พ. 19, 19:10

แแต่ก่อนนั้น เจดีย์สามองค์เป็นจุดส่งต่อสินค้าที่เป็นที่ต้องการอย่างมากๆของผู้คนในพม่า มีโกดังสองชั้นที่สร้างด้วยไม้ (ขนาดประมาณ 3 คูหา) อยู่ 1 หลัง  มีรถสิบล้อหรือรถบรรทุกสองเพลาบรรทุกสิ่งของเต็มกระบะวิ่งส่งของไปสต๊อกไว้ เมื่อเข้าสู่ปลายฝนก็จะเริ่มเห็นมีวิ่งกัน เพื่อทะยอยขนของที่ขนมาทางเรือในช่วงฤดูฝน มาสต๊อกไว้กลางทางที่ อ.ทองผาภูมิ    เมื่อแล้งจัดก็อาจจะพบการขนของไปจากตัว จ.กาญจนบุรี หรือจาก อ.บ้านโป่ง

สินค้าหลักๆก็คือ หัวจักรเย็บผ้า ชิ้นส่วนรถจักรยานทั้งแบบเอาไปประกอบเองหรือประกอบเรียนร้อยแล้ว โสร่งสำหรับใส่นุ่งห่ม ผงชูรส นมข้นหวานกระป๋อง ชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ขนาดใหญ่ (เช่น เพลาท้าย) และอะไหล่ต่างๆ  ของใช้จำเป็นและเครื่องสวยงามของสตรี เป็นต้น   

สินค้าเหล่านี้จะทะยอยขนเข้าเขตพม่าผ่านหน้าเจดีย์สามองค์ ขนด้วยคาราวานเกวียนเทียมวัว       
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 171  เมื่อ 14 ก.พ. 19, 19:34

ก็คงจะพอจินตนาการได้นะครับ ถึงความขาดแคลนในพม่าในสมัยที่มีความขัดแย้งกันทางอำนาจและการปกครอง

  หัวจักรเย็บผ้านั้น จัดเป็นทรัพย์สินที่มีค่าของครัวเรือนต่างๆ ใช้ตัดเย็บเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มต่างๆ 
  รถจักรยาน เป็นสิ่งอำนวยความสะดวก ช่วยให้เพิ่มมีมากขึ้น
  โสร่ง เป็นปัจจัยสี่รูปแบบหนึ่งของเขาที่จำเป็นต้องมีใช้
  ผงชูรสนั้น นอกจากจะใช้ทำอาหารแล้ว ยังใช้ในยุทธบริภัณฑ์ทางการแพทย์
  นมข้นหวาน อันนี้เป็นเรื่องของความเพิ่มความสุขให้กับชีวิต  พม่าชาวบ้านป่าจะเอาน้ำมันใส่กระทะ เทนมข้นหวานลงไป คนให้เข้ากันบนเตาไฟร้อน กินเป็นของหวาน
  ชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ ที่เห็นรถรุ่นสงครามโลกยังวิ่งอยู่ได้ก็นี่แหละ
  ข้าวของเครื่องใช้ของสตรี จะมีอะไรบ้างก็ที่ทราบๆกันอยู่แล้ว
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 172  เมื่อ 16 ก.พ. 19, 18:37

อ่านย้อนกลับไป ได้พบว่ากล่าวถึงชื่อ พระสุวรรณคีรี   ชื่อคุณพระนี้ตกไปคำหนึ่ง ชื่อที่ถูกต้องคือ พระศรีสุวรรณคีรี  รายละเอียดเพิ่มเติมหาอ่านได้ที่   
http://rehmonnya.org/blog/wearcadi/Wat%20Sanehpong.html
บันทึกการเข้า
naitang
หนุมาน
********
ตอบ: 4468


ความคิดเห็นที่ 173  เมื่อ 16 ก.พ. 19, 20:27

ผมมีข้อสังเกตอยู่อย่างหนึ่งว่า พื้นที่ด้านตะวันตกของถนนพหลโยธิน (กรุงเทพฯ-เชียงราย) จะเป็นพื้นที่ๆมีเรื่องเล่าและวัตถุทางรูปธรรมและนามธรรมที่เกี่ยวข้องและเชื่อมโยงกับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของไทยเราค่อนข้างมาก (interconnected) ซึ่งในองค์รวมดูจะอยู่ในรูปของ defensive  ต่างกับอีกฟากหนึ่งซึ่งเรื่องราวดูจะอยู่ในรูปของ offensive   

ผมสนใจประวัติศาสตร์ในเชิงที่เป็นความรอบรู้อีกมุมหนึ่ง คือนำข้อสังเกตที่ได้จากชื่อสถานที่ ประเพณีวัฒนธรรม ค่านิยมบางอย่าง อาหารและการปรุง ... ที่ดูไม่ค่อยจะเหมือนกับใครอื่นในถิ่นนั้นๆ นำไปสอบถามพูดคุยกับชาวบ้านที่เป็นชาวบ้านแท้ๆ โดยเฉพาะพวกพ่อแก่แม่เฒ่าที่นำของมาขายในตลาดเช้าชุมชน บางทีก็ทำให้เราได้รู้ถึงอะไรๆที่เป็นเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยเสริมเพิ่มพูนได้อีกมากมายเลยทีเดียว
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 10 11 [12]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006, Simple Machines
Simple Audio Video Embedder

XHTML | CSS | Aero79 design by Bloc หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.031 วินาที กับ 20 คำสั่ง