เรือนไทย
ยินดีต้อนรับ ท่านผู้มาเยือน
กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?
ข่าว: การแนบไฟล์ กรุณาใช้ชื่อไฟล์ภาษาอังกฤษเท่านั้นครับ
หน้า: 1 ... 5 6 [7]
  พิมพ์  
อ่าน: 94356 " เสียงกวี "
Thammada
มัจฉานุ
**
ตอบ: 89


ฤๅคู่ขนานนั้น ไร้วันจะบรรจบ


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 90  เมื่อ 16 พ.ย. 18, 15:18


                     ๐ เถลิงการ ๐
                  (อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑)

ลิบล่องเถลิงหลง              มนะยงทะยานยิน
ต่ำตกก็ผกผิน                    ผิวะผล ณ ดลดาว

ดื่มด่ำระกำกลืน                กวะฟืนทิวาวาว
เติมตนปะหนหาว             รุหะห้วง ณ ดวงมาน

รุ่งรื่นมะรืนรับ                  รุจิซับพิสัยสาน   
ท่องทิศสุธาธาร                ธุระถ้วนปะชวนชัย

ชีพหนึ่ง ณ พึงหมาย          มุประกายประสงค์ใส
โลกล้วนชนวนใน             นิธินับคณาคุณ

เพียงเพียรพินิจเนือง          ภวะเปรื่องปะมานหมุน
ทุกที่วิธี-ทุน                       ทะลุเท่าธนานันท์

หลังล่องทะเลหลง             ทิศะทรงกะวาววัน
เทียบท่าอุษาสรรค์             ชยะซ้องสกุลชน ๚ะ         

                            ธรรมดา
                      ๑๖ พ.ย. ๒๕๖๑

บันทึกการเข้า
เพ็ญชมพู
หนุมาน
********
ตอบ: 11059



ความคิดเห็นที่ 91  เมื่อ 04 ม.ค. 19, 13:18

ปาบึกบุก  ตกใจ


บันทึกการเข้า
Thammada
มัจฉานุ
**
ตอบ: 89


ฤๅคู่ขนานนั้น ไร้วันจะบรรจบ


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 92  เมื่อ 09 ส.ค. 19, 12:18


ค่ำกะลารุ่งเช้า                  ทรงทอง
มากหมื่นมนนอง             หนึ่งพ้น
ศิลารุ่งครรลอง                โลกลุ่ม ลาญนา
นับเนื่องนทีท้น                ท่วมเท้าธานี๚ะ๛

ริบหรี่หลงเถื่อนทิ้ง           ทางปลา
หาวห่อนสกุณา                นุ่งก้าง
กลีกิ่งกันกา                       เพียงเกลื่อน
กบบ่เกรงใจจ้าง                จึ่งกร้าวกินเดือน๚ะ๛

                "ขอบคุณ อ.เพ็ญชมพูครับ"
                           ธรรมดา
                      ๒๗/๑๐/๒๕๖๑
บันทึกการเข้า
Thammada
มัจฉานุ
**
ตอบ: 89


ฤๅคู่ขนานนั้น ไร้วันจะบรรจบ


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 93  เมื่อ 06 ต.ค. 19, 16:19


        ๐ อาวรณ์ ๐

ดอกรักร้างทางรักมักสิ้นชื่น
ต่อให้ตื่นตาตวงแต่ทรวงเศร้า
ฝังใจจำจากสิ่งเคยพริ้งเพรา
แม้เมื่อเก่าก็ใกล้ในคำนึง
                ..
นกไม่หวนคืนคอนตอนพลบค่ำ
ฟ้าไม่ต่ำแต่นิดก็คิดถึง
เพียงพิษรักหนักหนาให้ตราตรึง
ต่อภาพซึ่งผุพังยังอาวรณ์

หากรักล้นลงจมจะขมหวาน
จะเนิ่นนานหนักนิ่งดังสิงขร
แม้นไม่คู่เคียงฝันนิรันดร
แต่อาทรท่วมท้นจนตัวตาย

เมื่อมั่นคงความรักภักดิ์สมร
จะอาวรณ์ตราบสิ้นดินสลาย
ตราบคืนค่ำแห่งฟ้าทิวาวาย
ซึ่งหาใช่สุดท้ายที่ตายตน
                 ..
สู่รู้สึกนึกน้อมกล่อมแก้วตา
หลับใหลใฝ่นิทรา ณ แห่งหน
ป่านฉะนี้จักสุขหรือทุกข์ทน
รัตติกาลม่านหม่นเมื่ออาลัย

ห่มวิโยคโลกหลากซากกำสรวล
ประหนึ่งล้วนแหลกลับกับมอดไหม้
ค่ำเช้าช่างหนาวเนิ่นเผชิญใจ
ดุจโลกไร้สิ่งสุขทุกเวลา

หวีดหวิวพลิ้วผ่านเสียงสำเนียงศิลป์
ฟ้าสู่ดินใดเล่าเฝ้าห่วงหา
วิเวกห่มลมหนาวดาวน้ำตา
วาสนานิ่งนั้น,นิรันดร
               ..

          ธรรมดา
      ๒๕/๑/๒๕๕๕
บันทึกการเข้า
Thammada
มัจฉานุ
**
ตอบ: 89


ฤๅคู่ขนานนั้น ไร้วันจะบรรจบ


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 94  เมื่อ 13 ต.ค. 19, 11:40




ขณะหนึ่งนัยน์ตาผู้ล้าโลก
หวั่นไหวในลมโบกวิโยคอยู่
ขณะฝนร่วงรายปลายฤดู
กำสรวลสู่ผู้คนบนแผ่นดิน

อาดูรพูนเทวษประเทศนี้
ฟ้าเศร้าสีหม่นมัวทั่วทั้งสิ้น
ขณะนั้นน้ำตาทั่วธานินทร์
ก็รู้รินอาบอ้างกลางผู้คน

ทอดอาลัยใจน้อยในรอยพ่อฯ
เพราะเมื่อต่อแต่นี้อีกกี่ฝน
จะยังจำกำสรวลของมวลชน
จำอยู่จนสุดท้าย ลมหายใจ๚

   ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม

*************************************

               ธรรมดา
           ๑๐/๑๐/๒๕๖๑

บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 5 6 [7]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006, Simple Machines
Simple Audio Video Embedder

XHTML | CSS | Aero79 design by Bloc หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.031 วินาที กับ 19 คำสั่ง