หลวงอดุล-หลวงพิบูล คู่รัก, พล.ต.อ อดุล-จอมพล ป. คู่แค้น

<< < (75/85) > >>

เทาชมพู:
ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่าค่ะ    ดิฉันเกิดไม่ทัน ได้แต่ฟังคำบอกเล่าจากผู้ใหญ่อีกที   ได้ฟังคุณมานิตเล่าก็เหมือนได้ย้อนความหลังอีกครั้ง

เรื่องขายก๋วยเตี๋ยว ต้องเป็นข้าราชการสมัยนั้นถึงจะรู้  ท่านผู้นำกำหนดมาให้ข้าราชการโดยเฉพาะครู เป็นผู้ทำ  ชาวบ้านไม่ถึงขัันต้องกินแต่ก๋วยเตี๋ยว ยังกินน้ำพริกได้อยู่ค่ะ
อีกเรื่องคือเรื่องเปลี่ยนชื่อ    วัธนธัมกำหนดมาเสร็จสรรพว่าผู้ชายต้องชื่อฟังเป็นชาย หญิงต้องเป็นหญิง  มีตัวอย่างให้ด้วยว่าถ้าชื่อแปลว่าอาวุธ  แปลว่าองอาจกล้าหาญ หรืออะไรแบบนี้ต้องเป็นชื่อชาย   ชื่อที่แปลว่าเครื่องประดับ  ดอกไม้  ความสวยงาม   เป็นชื่อหญิง
ปัญหาคือชาวบ้านไทยแต่เดิม  ชื่อไม่กำหนดเพศ  อย่างคนชื่อ "พร้อม"  เป็นได้ทั้งหญิงชาย  ชื่อ "ลออ" เป็นชายก็ได้ไม่มีใครเห็นแปลก
พอมากำหนดเพศให้กับชื่อ  เลยต้องเปลี่ยนกันอลหม่านทั้งเมือง
นางสาวไทยชื่อเรียม แพศยนาวิน ก็ต้องเปลี่ยนเป็น "เรียมรมย์" เพราะท่านผู้นำติงว่าชื่อ "เรียม" แปลว่า "พี่" ผู้ชายใช้แทนตัวในละคร    แต่พอพ้นยุคนี้คุณเรียมเธอก็กลับมาใช้ชื่อเดิม   
ส่วนอ้ายขวัญอีเรียมแห่ง "แผลเก่า" นั้นน่าจะรอดตัวไปค่ะ เพราะเป็นนิยาย  แต่งกันคนละยุค   

เพ็ญชมพู:
อ้างจาก: manit peuksakondh ที่  04 ส.ค. 10, 11:04

พอมีการทิ้งระเบิดก็มีการสั่งให้ทำหลุมหลบภัย เคยเล่าไว้ในเว็บนี่แหละครัยว่า วัหนึ่งคุณพ่อพาไปเขาดินกับน้องสาว หวอมา(หวอที่ภูเขาทอง) ก็รีบเดินกลับพอมาพร้อมกับคนอีกกลุ่มหนึ่ง พอถึงใกล้ๆวัดปรินายก เสียงหวี้ดของระเบดดังมาก กลุ่มคนเหล่านั้นแอบลงในท่อระบายน้ำแบบopen channel ริมถนน แต่คุณพ่อพาผมและน้องสาวแอบอยู่โคนต้นไม้ ระเบิดลงใกล้มาก ฝุ่นมืดมองอะไรไม่เห็นเลย พอหวอปลอดภัยขึ้น ไปดู ท่านที่ลงในท่อระบายน้ำ ท่อมันยุบตัว ท่านเสียชีวิตหมด  ส่วนผมโดนสะเก็ดระเบิดเล็กน้อยครับผม
มานิต


ตอนคุณมานิตเข้าไปในเขาดินตอนนั้น เห็นหลุมหลบภัยบ้างหรือเปล่า









ภาพจาก

http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/634/23634/images/ZooTour/BombSave3.gif

srinaka:
กราบเรียนอาจารย์นวรัตน์

กราบขอบพระคุณที่อาจารย์เห็นว่าผมถามท่านด้วยความสุภาพ จึงกรุณาตอบมาให้คลายสงสัย และสาสมใจที่รอคอย
ขันติและเมตตาธรรมของอาจารย์ กระผมขอคารวะอย่างสุดหัวใจครับ การตั้งกระทู้ หากไม่มีการถาม-ตอบ ก็ไม่น่าจะเป็นกระทู้นะครับ
ผมใช้เจตนาอันบริสุทธิ์เป็นที่ตั้ง และก็ไม่เคยคิดล่วงเกินท่านเลย  แต่การเห็นแย้งนั้น ..ผมขอเลียนอย่างที่อาจารย์ว่า..คือเห็นเป็นสิทธิ
กราบขอบพระคุณอีกครั้งสำหรับคำตอบทุกประเด็น หากใครที่ใช้วิจารณญาณในการอ่านก็จะทราบว่าการสอบถามของผม
อาจารย์เข้าใจแล้วและตอบมาชัดเจนทั้ง 2 ประเด็น จึงไม่มีอะไรต้องขยายความอีก

กราบและกราบแทบตักมาด้วยความเคารพ  รักษาสุขภาพนะครับ ผมจะติดตามผลงานของท่านตลอดไป..

เทาชมพู:
หลุมหลบภัยสาธารณะ ที่เขาดินค่ะ  ทางการบูรณะไว้ดีมาก  คุณมานิตคงจะนึกถึงบรรยากาศสมัยสงครามโลกได้
หลุมหลบภัยตามบ้านก็มีค่ะ   แต่ว่าไม่แข็งแรงมิดชิดเท่าอย่างนี้    ส่วนใหญ่ขุดลงไปเฉยๆลึกพอสมควร   มีหลังคาบัง และมีบันไดลงไปได้ 

เทาชมพู:
หลุมหลบภัยสาธารณะอีกแห่ง หน้าโรงเรียนศึกษานารี   ยังพอมองเห็นร่องรอยโครงสร้างได้ 

http://www.snr.ac.th/wita/learning/safty_dane.htm

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว