เรือนไทย
ยินดีต้อนรับ ท่านผู้มาเยือน
กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?
ข่าว: การแนบไฟล์ กรุณาใช้ชื่อไฟล์ภาษาอังกฤษเท่านั้นครับ
หน้า: 1 2 3 [4] 5 6
  พิมพ์  
อ่าน: 14568 นิทานหมูน้อย
เฟื่องแก้ว
พาลี
****
ตอบ: 327

เลขานุการ


ความคิดเห็นที่ 45  เมื่อ 28 มิ.ย. 06, 22:47

 ขอโผล่หน้ามาทักทายค่ะ ตามอ่านนิทานอยู่นะคะ
ทั้งสองเรื่องเลย  
อ่านไปก็ตั้งการ์ดไป เตรียมรับพันช์ไลน์ท้ายเรื่อง เดี๋ยวต้องหงายท้องเก๋งแน่ๆ เลย

กราบสวัสดีครูไหว และครูพัด และเพื่อนๆ ทุกคนค่า
ช่วงนี้ ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตอยู่นะคะ เลยไม่ค่อยได้เข้ามาทักทาย
ขออภัยที่ห่างหายค่ะ
บันทึกการเข้า
pipat
แขกเรือน
นิลพัท
*******
ตอบ: 1802


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 46  เมื่อ 28 มิ.ย. 06, 23:20

 หายไปนาน นึกว่ากลายเป็นแมวตุ๋นซะแล่ว
งานหนักละซีท่า
สมน้ำหน้า อยากรักดี หามจั่วสนุกใหมจ๊ะ
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 47  เมื่อ 29 มิ.ย. 06, 21:20

 อ้าว กลับมาแล้ว หนูเฟื่อง  เสียดายเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องไทย ไม่งั้นนางเอกจะชื่อเฟื่องแก้ว

กลับมาเล่าต่อค่ะ

แอนจี้ตั้งครรภ์ขึ้นมาเมื่อจบไฮสกูลปีสุดท้าย

หนุ่มสาวอเมริกันแม้ว่าจะเสรีในเรื่องเซกซ์ หมายถึงว่าเขาอาจจะมีเพศสัมพันธ์กันได้ในวัยรุ่น  ไม่ถือเป็นเรื่องผิดประเพณี
แต่เขาก็เรียนรู้ในเรื่องความรับผิดชอบ  ว่าไม่ควรพลาดพลั้งตั้งครรภ์ขึ้นมา ในวัยที่ยังตั้งครอบครัวไม่ได้

ถ้าหากว่าพลั้งพลาดขึ้นมาจริงๆ   ผู้ชายก็ต้องรับผิดชอบ เริ่มต้นครอบครัวเพื่อลูกน้อย
อย่าหวังว่าพ่อแม่จะยื่นมือมาโอบอุ้มช่วยไกวเปลเลี้ยงหลาน ให้พ่อแม่วัยรุ่นบินปร๋อไปเที่ยวเตร่ตามสบาย

แต่แอนจี้โชคร้าย   พอเธอตั้งครรภ์ขึ้นมา  ชาร์ลีก็บอกว่าเขาไม่พร้อมจะเป็นพ่อใคร
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 48  เมื่อ 29 มิ.ย. 06, 21:27

 เด็กหนุ่มแสดงออกจริงๆว่าไม่พร้อม   ด้วยการออกจากเมืองเล็กนั้นไปเลย   ทิ้งแอนจี้ไว้กับทารกน้อย
ไม่ได้เหลียวแลเธออีก   ไม่เคยกลับมาดูเลือดเนื้อเชื้อไข
เขาบอกเพียงว่าจะไปหางานทำในเมืองใหญ่  เพราะรายได้ในเมืองเล็กไม่พอเพียง
ว่าแล้วก็หายไป   ไม่เคยกลับมาให้ใครรู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร  
ปล่อยให้แอนจี้กัดฟันเลี้ยงลูกอยู่ตามลำพัง    เซนต์เดียวเขาก็ไม่เคยส่งมาเป็นค่าเลี้ยงดูตามที่กฎหมายกำหนดไว้
ก็คงไม่ต้องบอกนะคะว่าอนาคตของแอนจี้ที่หวังว่าจะสวยสดงดงาม  ดับลงเพียงแค่นั้น
กลายเป็นแม่วัยรุ่นที่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนเลี้ยงลูกเองไปวันๆ   ไม่อาจหวังว่าจะหาเงินเรียนต่อ หรือสร้างอนาคตที่ดีกว่านี้ให้ตัวเองได้

เมื่อมาถึงตอนดีแบบนี้แล้ว   ไฉนเลยจะไม่ละโอกาส ขอทิ้งเรื่องเอาไว้ดื้อๆยังงี้อีกครั้ง
สำหรับคนที่ไม่เข็ด  เข้ามาอ่านเรื่องนี้   ทั้งๆก็น่าจะเดาได้ว่าข้าพเจ้าจะไม่เฉลยตอนจบให้สมหวังง่ายนัก

ป.ล. คุณภูมิน่าจะดูหนังญี่ปุ่นเพลินไปหน่อย   ยังไม่เฉลยค่ะว่าจะสลับร่างสร้างรักกันหรือว่าอะไรสักอย่างคนละทิศละทางกว่านี้
บันทึกการเข้า
เฟื่องแก้ว
พาลี
****
ตอบ: 327

เลขานุการ


ความคิดเห็นที่ 49  เมื่อ 29 มิ.ย. 06, 23:25

 ::พนมครีบ:: น้อมกราบสวัสดีค่ะ คุณครูไหว
เฟื่องขอเป็นร่อแร่ เอ๊ย แครอล แล้วกันนะคะ เพราะหนูไม่ใจเด็ดเท่าแอนจี้
หัวเป็นปลาทองแคระ แต่ใจเท่าปลาซิวค่ะ
อย่าว่าแต่ซิงเกิลมัมเลยค่ะ แมริดมัมยังไม่กล้าเป็นเลย ...กลัว
กลัวลูกออกมาเหมือนตัวเองแล้วจะไม่กล้าเอาขี้เถ้ายัดปาก  คิกๆ

อุ๊ย คุณครูพัด มาถึงไม่ฟังอีร้าค่าอีรมก็แซวเลยนะ
ที่ต้องหามจั่ว เพราะไม่มีแรงหามเสาตังหาก อิอิ ไม่ได้รักดีหรอกค้า
แต่พักนี้วุ่น ๆ จริง ๆ ค่ะ แล้วก็ไม่ค่อยได้อยู่หน้าจอคอม ฯ
นี่ ต้องแวะมาอ่านก่อนกลับบ้าน เพื่อจะพบว่า
ครูไหวจับเรื่องแขวนตรงหน้าผาอีกแล้ว
นักเรียนก็ลุ้น ๆ ๆๆๆ กันต่อไป (ขอไม่เดาแล้วค่ะ งานนี้ อ่านอย่างเดียว)

ไปแล้วค่ะ งานราษฎร์คอยอยู่อีกแล้ววววว
(ตั้งกองเชียร์ให้นิทานหมูน้อยของครูไหว ก่อนไป)
บันทึกการเข้า
ลมเหนือ
อสุรผัด
*
ตอบ: 5


ความคิดเห็นที่ 50  เมื่อ 29 มิ.ย. 06, 23:57


มาฟังนิทานก่อนนอนครับ  จะได้หลับฝันดี  อิอิ

จะรอลุ้นตอบจบนะครับ
บันทึกการเข้า
Peking Man
ชมพูพาน
***
ตอบ: 142


ความคิดเห็นที่ 51  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 00:00

 อืม....ลองเข้ามาอ่านดู ฟังดูแล้วรู้สึกถึงเรื้องซ้อนเรื่อง เหมือนกับ The Hours ยังไงไม่รู้
บันทึกการเข้า
anivy
อสุรผัด
*
ตอบ: 16

เปิดเว็บไซท์ขายหนังสือมือสองค่ะ


ความคิดเห็นที่ 52  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 13:29


มานั่ง ตา กลม รออาจารย์เทาชมพูด้วยคนค่ะ
เตรียมปัดกวาดเช็ดถูเรือนไว้คอยท่าค่ะ
บันทึกการเข้า
ศรีปิงเวียง
องคต
*****
ตอบ: 566

เรียนจบแล้ว


ความคิดเห็นที่ 53  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 18:17


สวัสดีทุก ๆ ท่านที่เคารพครับ
ขนมบ้าบิ่นตกหมดแล้วครับ จึงขออนุญาตนำ กลีบลำดวน มาฝากครับ  

ขอเชิญคุณหมูน้อย พี่ติบอ คุณเฟื่อง อ.เทาชมพู และผู้ที่ตั้งวงทั้งหลายเชิญชิมครับ ผมไปลักมาจากครัวพี่ติบอต้องขออภัยด้วยครับ
บันทึกการเข้า

ไม่เห็นใครแน่นอน
ศรีปิงเวียง
องคต
*****
ตอบ: 566

เรียนจบแล้ว


ความคิดเห็นที่ 54  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 18:35


ขออนุญาตสอบถามครับ
รูปนี้ คือ Salvador Sali หรือเปล่าครับ
บันทึกการเข้า

ไม่เห็นใครแน่นอน
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 55  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 18:48

 ช่วยส่งมาสักชิ้นเถอะค่ะ
********************
เราจะขอทิ้งแอนจี้เอาไว้แบบไม่ปรานีปราศัยกันไปก่อน  ให้ขนมกลีบลำดวนร่วงจากปากคุณศรีปิงเวียงกันอีกรอบ
เพื่อจะมาเริ่มฉากใหม่ ในอีกเมืองหนึ่ง

คราวนี้ย้ายมาที่นิวเจอร์ซี่  เมืองอะไรอย่าไปสนใจเลย  
ซูมกล้องเข้าไปที่หญิงสาวคนหนึ่งดีกว่า
เธอชื่อลอร่า  เป็นสาวหน้าตาดี  จะว่าไปเธอก็คงจะมีแฟนมากกว่านี้  
ถ้าหากว่าไม่เป็นเพราะพิการมาแต่กำเนิด

คือหูตึง ได้ยินเฉพาะเสียงดังเท่านั้น  ถ้าหากว่าใครพูดเบาๆเธอจะไม่ได้ยิน
เป็นอุปสรรคให้ลอร่าเกิดปมด้อย  ไม่ค่อยกล้าจะคบหาใคร  
เกรงว่าผู้ชายเขารำคาญที่ต้องตะเบ็งเสียงใส่เธอ

ลอร่ามีการศึกษาดี  จึงได้งานดี มีรายได้พอเลี้ยงตัวได้สบาย และยังมีเงินฝากในธนาคาร ไม่เดือดร้อน
เธออยู่เป็นโสดมาจนอายุ 36 จึงเจอชายที่ต้องใจเข้า  
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 56  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 19:00

 บรูซ ผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ชายใจดี   ถ้าแกอยู่เมืองไทยก็คงจะเป็นพวกธรรมะธัมโม   ประเภทใส่บาตรทุกเช้า ทำนองนี้
บรูซไม่ได้ถือสาเป็นข้อรังเกียจเลยที่ลอร่าหูตึง    

ทั้งคู่รู้จักกันเพราะเขาเป็นลูกค้าเข้ามาติดต่อบริการในสำนักงานที่ลอร่าทำงานอยู่

บรูซเป็นพนักงานบัญชีในบริษัทใหญ่บนเกาะแมนฮัตตัน   แต่ว่ายอมเดินทางข้ามเขต  กลับมายังที่พักในนิวเจอร์ซี่ทุกวัน
เพราะเขาชอบชีวิตเงียบๆสันโดษ ไม่ค่อยออกสังคม  ขลุกอยู่ในห้องพัก อ่านหนังสือ ฟังดนตรี
ก็ตรงกับนิสัยขี้อายของลอร่า  ทั้งคู่จึงเข้ากันได้ดี

จนในที่สุดบรูซก็ขอแต่งงานกับลอร่า   โดยบอกเธออย่างเปิดเผยว่าเขาเป็นแค่พนักงานธรรมดาๆ  รายได้พอเลี้ยงตัว  ไม่ร่ำรวยหรูหราอะไร
ลอร่าเองก็ไม่ได้รังเกียจ  ทั้งคู่จึงแต่งงานกัน แล้วอยู่ด้วยกันอย่างผาสุก

บรูซเป็นสามีที่ดีและคงเส้นคงวา    ไม่เคยเถลไถลเที่ยวเตร่   เช้าก็ไปทำงาน กลับถึงบ้านสองทุ่ม
ถ้าวันไหนต้องอยู่ดึก  เขาก็บอกล่วงหน้าเสมอ

ชีวิตของทั้งคู่ทั้งราบเรียบและราบรื่น   อยู่กันถึง 8 ปี   จนกระทั่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ซึ่งลอร่าเองก็สับสนงุนงงไปหมดว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง  ไม่มีต้นสายปลายเหตุและไม่มีคำอธิบาย
บันทึกการเข้า
เฟื่องแก้ว
พาลี
****
ตอบ: 327

เลขานุการ


ความคิดเห็นที่ 57  เมื่อ 30 มิ.ย. 06, 20:52

 ตึ๊ง ตึง ตึ่ง.....  ดนตรีประกอบเพิ่มความตื่นเต้ลลล์

อุย ตกใจมายืนข้าง ๆ เจ้าแม่อุลตร้านี่เอง คิกๆ
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 58  เมื่อ 01 ก.ค. 06, 20:21

 เรื่องก็คือเช้าวันหนึ่ง บรูซออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ  เหตุการณ์ประจำวันก็แสนธรรมดา  ก่อนออกจากบ้านก็ล่ำลาภรรยาอย่างที่ทำทุกวัน
ไม่มีอะไรส่อให้เห็นเลยว่าผิดแปลกไปจากวันอื่นๆ
เพียงแต่ว่า เขาไม่ได้กลับมาอีก

ค่ะ  เขาออกจากบ้านไปแล้วไม่ได้เดินกลับเข้ามาอีกเลย

ไม่มีใครรู้ร่องรอยว่าเขาหายไปไหน
ลอร่าแจ้งตำรวจ สืบหาร่องรอย ก็ไม่พบว่าเขาประสบอุบัติเหตุ หรือถูกฆ่าตาย

เธอไปสืบหาที่ที่ทำงาน ก็พบว่าสามีไม่ได้ไปทำงานในวันนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน  
เขาไม่มีปัญหาใดๆในที่ทำงาน  เป็นเพียงพนักงานชั้นผู้น้อย  วันๆก็แค่ทำงานไปตามหน้าที่
ไม่เคยขัดแย้งทะเลาะเบาะแว้งกับใคร     ชีวิตคู่กับภรรยาก็ปกติดี  ไม่มีปัญหาขัดแย้งกัน

ลอร่าได้แต่เก็บความงุนงงขบไม่แตกเอาไว้ ว่าสามีเธอล่องหนไปเฉยๆ เหมือนกลายเป็นอากาศธาตุไปได้ยังไง และเพราะเหตุใด
บันทึกการเข้า
เทาชมพู
เจ้าเรือน
หนุมาน
*****
ตอบ: 30829

ดูแลเรือนไทย วิชาการ.คอม


เว็บไซต์
ความคิดเห็นที่ 59  เมื่อ 01 ก.ค. 06, 20:23

 ทีนี้ ก็มาถึงเกมที่ให้คุณหมูน้อยเล่น   มีทุกคนที่เข้ามาอ่านในกระทู้นี้เป็นตัวช่วย ไม่จำกัดจำนวนค่ะ

ขอถามว่า  นิทาน 3 เรื่องที่เล่ามานี้  ที่จริงคือเรื่องเดียวกัน
พอมองเห็นไหมคะ
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 [4] 5 6
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006, Simple Machines
Simple Audio Video Embedder

XHTML | CSS | Aero79 design by Bloc หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.036 วินาที กับ 19 คำสั่ง