แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์...

<< < (2/5) > >>

ทิด:
บท "อันความรู้รู้กระจ่างฯ" นี่ ถ้าจำไม่ผิดจะอยู่ในบท "อย่าเกียจคร้าน..." นะครับ
เป็นบทอาขยานสำหรับท่องจำสมัยเรียนอยู่ประถมสาม หน้าปกสีน้ำตาล

อย่าเกียจคร้านการเรียนเร่งอุตส่าห์
มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน
จะตกถิ่นฐานใดคงไม่แคลน
ถึงคับแค้นก็พอยังประทังตน

อันความรู้รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว
แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล
..............(จำไม่ได้).................
ถึงคนจนคนไพร่ยังได้ดี

เกิดเป็นชายชาวสยามตามวิสัย
หนังสือไทยถ้าไม่รู้ดูบัดสี
ต้องอับอายขายหน้าทั้งตาปี
ถึงผู้ดีก็คงด้อยถอยตระกูล

จะต่ำเตี้ยเสียชื่อว่าโฉดช้า
จะชักพายศลาภให้สาบสูญ
..............(จำไม่ได้).................
จะเพิ่มพูนติฉินคำนินทา

(จะมีอีกบทหนึ่งคั่นอยู่ครับ แต่จำไม่ได้)

ได้ประโยชน์หลายสถานเพราะการเรียน
จงพากเพียรไปเถิดจะเกิดผล
ถึงลำบากตรากตรำก็จำทน
เกิดเป็นคนควรหมั่นขยันเอย
.........................................................................
ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยไว้ด้วยนะครับ

นกข.:
ของพระศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจริยางกูร) ?
ขอเติมเท่าที่จำได้เลาๆ ดังนี้
ฯลฯ... แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล
(อาจช่วยชักเชิดชูฟูสกนธ์ ?)
ถึงคนจนพงศ์ไพร่คงได้ดี
เกิดเป็นชายชาวสยามตามวิสัย ฯลฯ
....จะเพิ่มพูนติฉินคนนินทา
หนึ่งหนังสือหรือตำรับฉบับบท
(...จำไม่ได้อยู่ 1 บาท...)
บิดาปู่สู้เสาะสะสมมา
หวังให้บุตรนัดดาได้เล่าเรียน
 (..จำไม่ได้อยู่ 1 บาท...)
ปะบุตรโฉดหยาบช้าก็พาเหียร
ไม่สมหวังดังบิดาปู่ตาเพียร
เนิ่นจำเนียรแพลงพลัดกระจัดกระจาย
แล้วอะไรอีกไม่รู้- -
แต่แสดงว่าสมัยก่อนไม่มีครุสภาพิมพ์แบบเรียนขาย แค่หนังสือเรียนจะเรียนก็ต้องสะสมมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นปู่

ภูมิ:
ผมรู้สึกว่าจะเป็น
บัดเด๋ียวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว
ไม่ทราบว่าจะจําผิดหรือเปล่า

หมูสยาม:
ขออภัยจริง ๆ ที่หายหน้าหายตาไปนานมาก ทุก ๆ ท่านสบายดีนะครับ
มาวันนี้เลยเอาบทกลอนที่ครบถ้วนมาให้ครับ
อย่าเกียจคร้านการเรียนเร่งอุตส่าห์
มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน
จะตกถิ่นฐานในคงไม่แคลน
ถึงคับแค้นก็พอยังประทังตน
อันความรู้รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว
แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดคงเกิดผล
อาจจะชักเชิดชูฟูสกนธ์
ถึงคนจนพงศ์ไพร่คงได้ดี
เกิดเป็นชายชาวสยามตามวิสัย
หนังสือไทยก็ไม่รู้ดูบัดสี
ต้องอับอายขายหน้าทั้งตาปี
ถึงผู้ดีก็คงด้อยถอยตระกูล
จะต่ำเตี้ยเสียชื่อว่าโฉดช้า
จะชักพายศลาาภให้สาบสูญ
ทั้่งขายหน้าญาติวงศ์พงศ์ประยูร
จะเพิ่มพูนติฏินคำนินทา
หนึ่งหนังสือหรือตำรับฉบับบท
เป็นของล้วนควรจดจำศึกษา
บิดาปู่สู้เสาะสะสมมา
หวังให้บุตรนัดดาได้ร่ำเรียน
จะได้ทราบบาปบุญทั้งคุณโทษ
ปะบุตรโฉดต่ำช้าก็พาเหียร
ไม่สมหวังดังบิดาปู่ตาเพียร
เนิ่นจำเนียรแพลงพลัดกระจัดกระจาย
จากหนังสือนิติสารสาธร ของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

อินทาเนีย:
ขอบคุณมากครับ :-)

แล้วบทที่เหลือ (อนึ่งเล่าเข้าที่ศรีไสยาสน์...) พอจะทราบไหมครับ

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว