วรรคทองในวรรณคดีสุดโปรดของท่าน

<< < (9/28) > >>

เทาชมพู:
มาจาก ประวัติศรีปราชญ์ เรียบเรียงโดยพระยาปริยัติธรรมธาดาค่ะ

เรียมร่ำน้ำเนตรถ้วม.........ถึงพรหม
พาเทพเจ้าจ่อมจม..........ตกม้วย
เขาพระเมรุเปี่อยเป็นตม..ทบท่าว ลงนา
หากอกนิษฐ์พรหมฉ้วย.....พี่ไว้จึ่งคง

ส่วนอีกบทที่คุณถาวภักดิ์ถาม  เป็นพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ  หมายถึงคุณพุ่ม กวีหญิง หรือบุษบาท่าเรือจ้าง   เพราะเธอทูลลาออกจากตำแหน่งคุณพนักงานในพระบรมมหาราชวัง เพื่อไปเป็นหม่อมของเจ้าฟ้าจุฑามณี (ต่อมาคือสมเด็จพระปิ่นเกล้าฯ)  
ต่อมาอยู่ไม่ได้ก็กลับเข้ามาในวังหลวงใหม่   สมเด็จพระนั่งเกล้าท่านก็ไม่ว่าอะไร  นอกจากจะขับบทนี้

เจ้าช่อมะกอก  เจ้าดอกมะไฟ
เจ้าเห็นเขางาม   เจ้าตามเขาไป
เขาทำเจ้ายับ   เจ้ากลับมาไย
เขาสิ้นอาลัย  เจ้าแล้วหรือเอย

ก็คงเป็นการเหน็บแนมกันเล่นๆ ไม่มากไปกว่านั้น  คุณพุ่มก็ยังเป็นชาววังได้เช่นเดิม   แต่ไม่เคยได้เป็นเจ้าจอมของพระเจ้าแผ่นดิน

ทองรัก:
 ทองรักเคยชอบโคลงอยู่บทหนึ่งค่ะ
ไม่แน่ใจว่าเป็นโคลงโลกนิติ์หรือเปล่า
ความหมายของโคลงบทนี้เป็นการกล่าวถึง
คนที่รักเกียรติศักดิ์ยิ่งชีวิตน่ะค่ะ
โดยนำไปเปรียบเทียบกับตัวจามรี
แต่ทองรักจำได้แค่สองบาทแรกเท่านั้นเองค่ะ

จามรีขนข้องอยู่..................หยุดปลด
ชีพบ่รักรักยศ.....................ยิ่งไซร้

ไม่ทราบว่ามีท่านใดจำบทเต็ม ๆ ได้บ้างคะ ช่วยโพสต์ให้หน่อย
จะขอบพระคุณมากเลยค่ะ

ดาหาชาดา:
 เอ ทำไมส่งไม่ได้หว่า

ดาหาชาดา:
 ลองดูอีกที
มีชอบหลายบทค่ะ
ที่จำได้ก็มี

"ฉุกใจได้คิดสิการแล้ว
ดังดวงแก้วตกต้องแผ่นผา
ร้าวrayamช้ำจิตเจ็บอุรา
ประหนึ่งว่าจะวายชีวี"

แล้วบทนี้ก็ติดอยู่ในความทรงจำมาก
เข้าใจว่าจะมาจากเรื่องพระอภัยมณี เอ หรือขุนแผนกันแน่  

"เห็นชะวากวุ้งเวิ้งตะเพิงพัก
แง่ชะงักเงื้อมชะง่อนล้วนก้อนหิน
บ้างใสสดหยดย้อยเหมือนพลอยนิล......."  
อ่านแล้วกลุ้มใจ  เมื่อไรจะแต่งได้อย่างนี้บ้าง

ดาหาชาดา:
 เย้ ส่งได้แล้ววว
มาฝากเนื้อฝากตัวค่ะ
เป็นคนหน้าใหม่ของเรือนไทยยุคมีพาสเวิร์ด
ทักทายเพื่อน ๆทุกคนค่ะ
แล้วจะมาใหม่

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว